"Έφυγε" η Δέσποινα της καρδιάς μας (του Θεόδωρου Κ. Λάμπρου)

Σάβ, 02/09/2019 - 09:19

 

Τα λόγια είναι περιττά όταν "φεύγουν" από την ζωή αγαπημένα σου πρόσωπα. Πόσο μάλλον όταν αυτά σε έχουν μεγαλώσει από μικρό παιδάκι και σε έχουν κάνει τον άνθρωπο που είσαι σήμερα.

Σήμερα 8 Φεβρουαρίου προπαραμονή του Πολιούχου και Προστάτη μας Αγίου Χαραλάμπους έφυγε για την γειτονιά των "αγγέλων" η πολυαγαπημένη μου γιαγιά Δέσποινα. 
Η γιαγιά μου υπήρξε η μητέρα μου. Αυτή ήταν που με πήρε 30 ημερών από την Θεσσαλονίκη πριν 43 χρόνια και με έφερε στον Πύργο. 
Η γιαγιά μου ήταν αυτή που με μεγάλωσε μαζί με τον πολυαγαπημένο μου παππού που την περιμένει εκεί ψηλά που βρίσκεται για να να είναι μαζί και να μου δίνουν κουράγιο, δύναμη, και φώτιση για την υπόλοιπη ζωή μου.
Μόνο καλά έχω να θυμάμαι από την γιαγιά μου. Στο καφενείο όπου με μεγάλωσε, εργαζόμενη μαζί με τον παππού μου τον Θόδωρο, τον Θοδωράκη της όπως τον έλεγε, πάντα με είχε δίπλα της και δεν μου χάλαγε ποτέ χατήρι. Αργότερα στο πατρικό μας σπίτι κάτω από τον Άγιο Χαράλαμπο όλα μου τα χρόνια μέχρι την στιγμή που έφυγα για σπουδές, εγώ έμενα μαζί με την γιαγιά μου την Δέσποινα και τον παππού μου. Το φαγητό μου, τα ρούχα μου, τα πάντα, μου τα έδινε απλόχερα και χωρίς να λογιαριάζει τίποτα.
Περήφανη, εργατική, ανιδιοτελής, φιλότιμη, δοτική, ήταν πάντα στις δύσκολες στιγμές δίπλα μου. Στις χαρές, στις στεναχώριες, στις λύπες μαζί με τον παππού μου.
Ήταν ο άνθρωπος που με έμαθε να έχω πίστη στον Θεό και στις δυνάμεις μου. Να είμαι τίμιος, ειλικρινής, να συγχωρώ τους ανθρώπους ακόμα και αν έχουν κάνει τα μεγαλύτερα λάθη και να είμαι πάνω απ' όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Αν είμαι σήμερα αυτός που είμαι το χρωστάω στην γιαγιά μου που με έκανε να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και όχι πλεονέκτης, εγωϊστής και "καβαλημένος".
Γιαγιάκα μου αγαπημένη δεν "έφυγες" ποτέ από την ζωή για μένα.
Γιατί ήσουν, είσαι και θα είσαι για πάντα στην καρδιά μου. Και από κει μέσα δεν θα φύγεις ποτέ.

Ο πολυαγαπημένος σου εγγονός
Θεόδωρος Κ. Λάμπρος

Share