Δε θα σταθώ στη συμπεριφορά της μαθήτριας του σχολείου. Το νεαρό της ηλικίας της δικαιολογεί εν μέρει την επιθυμία της να τύχει δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που κατά τον Andy Warhol αντιστοιχούν σε κάθε άνθρωπο.
Θέλω όμως να εκφράσω τον προβληματισμό μου για τους υπόλοιπους που μένοντας στην πρώτη εύπεπτη ανάγνωση δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν κομματικά ή να πουλήσουν παραπάνω φύλλα κιτρινίζοντας και εμμένοντας στο δρόμο που έφερε την Ελλάδα έως εδώ που είναι σήμερα.
Κοιτάζοντας στον καθρέφτη ο Έλληνας σήμερα δε βλέπει τίποτα το επιθυμητό. Δεν μας φταίνε οι ξένοι για την κατάντια μας. Εμείς μόνοι μας κατεβήκαμε όλα τα σκαλιά και βρεθήκαμε εδώ που είμαστε. Ποιες αρετές πρεσβεύουμε; Την αλήθεια, την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα, τη φιλοτιμία; Μάλλον την ευκολία, το χάιδεμα των αυτιών, τον ωχαδερφισμό, την απάθεια.
Ο παιδαγωγός λοιπόν που πρέπει να βρίσκεται; Ποια παραδείγματα να δίνει με τη συμπεριφορά και τη στάση του; Έχουν λοιπόν όλα τελειώσει ή υπάρχει ακόμα ελπίδα;»
