Όταν με αγκαλιάζεις εσύ και ο μπαμπάς και μεταμορφώνετε το θυμό μου σε… πλαστελίνη και η πλαστελίνη γίνεται χιλιάδες σχέδια πολύχρωμα που παίζω και γελώ μαζί τους, μήπως αυτό είναι η αγάπη;
Ή μήπως αγάπη είναι όταν αυτό που φοβάμαι, για κάποιο λόγο, γίνεται κάτι που με νοιάζει και ανησυχώ και θέλω να το φροντίζω; Να, σαν το σκύλο που μου χάρισε ο νονός μου… Στην αρχή τον φοβόμουν, ύστερα από λίγο τον συμπάθησα, τον φρόντισα και τώρα δε θέλω να πάθει τίποτα!
Να σου πω πώς τη φαντάζομαι την αγάπη; Αυτό μπορώ πιο εύκολα να σ’ το πω. Η αγάπη είναι σαν ένα κόκκινο χυτό ύφασμα…
Σε πλησιάζει σιγά-σιγά, χορεύει γύρω σου, σε γαργαλάει, σε κερνάει νόστιμα φαγητά και χυμούς και, χωρίς να το πολυκαταλάβεις, χώνεται μέσα σου και γίνεται κάτι σαν κατακόκκινο τριαντάφυλλο ή άλλο λουλούδι, το αγαπημένο σου…
Αν ήξερα τι είναι η αγάπη, θα σου έλεγα? Τώρα που με ρωτάς, την ψάχνω στο χάδι σας, στο χαμόγελο αυτών που με φροντίζουν, στους ανθρώπους που τρέχουν να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από κάτι. Την ψάχνω στις στιγμές που μοιράζομαι τα παιχνίδια μου με τους φίλους μου.
Θα σου τη ζωγραφίσω… Αυτό θα κάνω! Ναι! Θα σου τη ζωγραφίσω. Να, κοίτα! Ρίχνω όλες τις δαχτυλομπογιές στο άσπρο μου χαρτί και αυτό γίνεται σαν στεφάνι μαγιάτικο, όπου ανάμεσα στα λουλούδια του, απ? ό,τι λένε τα παραμύθια, κρύβεται όλο το νόημα της ζωής.
http://www.kathimerini.gr/
