Σε λίγες μέρες ο ελληνικός λαός ? με κέντρο τα εκπαιδευτικά ιδρύματα- θα τιμήσει την κορυφαία στιγμή της μεταπολεμικής ελληνικής ιστορίας. Την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, η μνήμη και τα μηνύματα της εξέγερσης επανέρχονται στα στόματα και τα πανό των σημερινών ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. «Ψωμί – Παιδεία ?Ελευθερία»: ιδού η διαχρονική κόκκινη κλωστή που συνδέει το τότε με το σήμερα. Όλο και περισσότερο ακούγεται όχι σαν αντίλαλος της αντιδικτατορικής πάλης του ’73, αλλά σαν φωνή από το μέλλον όπου λιγοστεύει το ψωμί, μαραζώνει η Παιδεία και στραγγαλίζεται η Ελευθερία.
Σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα, οι κυρίαρχοι κύκλοι προσπαθούν να ξεμπερδέψουν με το Πολυτεχνείο. Άλλοτε συγκαλυμμένα, προσπαθώντας να οικειοποιηθούν κάτι που δεν τους ανήκει, να «εθνικοποιήσουν» την εξέγερση, να διαστρεβλώσουν τη νοηματοδότησή της. Τελευταία, με τις κραυγές για την ανάγκη έλευσης «του τέλους της Μεταπολίτευσης», ορίζοντας βέβαια ως μεταπολίτευση, όχι τις αντιλαϊκές πολιτικές που κυριάρχησαν από την πτώση της χούντας ως σήμερα, αλλά τις ριζοσπαστικές τάσεις που εμφανίστηκαν και συχνά κυριάρχησαν στο φοιτητικό και το εργατικό κίνημα.
Οι ?έστω και κουτσουρεμένες- εργατικές κατακτήσεις, όπως το ωράριο, οι συλλογικές συμβάσεις, η κοινωνική ασφάλιση, η σύνταξη, η περίθαλψη, η δωρεάν παιδεία κ.λπ., όχι μόνο ενταφιάζονται με τα απανωτά μνημόνια αλλά ξορκίζονται και ως πηγή των δεινών που παροξύνουν τη κρίση της χώρας! Αντίθετα, οι σφετεριστές του πλούτου, το κεφάλαιο, συνεχίζουν να θησαυρίζουν και σε καιρούς ύφεσης,-όπως και ανάπτυξης- να απομυζούν το δημόσιο χρήμα, να χτίζουν την κυριαρχία τους στους σωρούς των κοινωνικών ερειπίων που δημιουργεί η συμμαχία κυβέρνησης, Ε.Ε και Δ.Ν.Τ.
Η δρομολογούμενη καταβαράθρωση (οικονομική, κοινωνική, ηθική) της ελληνικής κοινωνίας, φυσικό είναι να παρασύρει στον Καιάδα και το πολιτικό προσωπικό, της τρικομματικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, (κόμματα, αλλά και συνδικαλιστικές ενώσεις). Η τελευταία γραμμή άμυνάς τους, πριν σαρωθούν οριστικά από το κύμα λαϊκής αγανάκτησης, είναι η ενίσχυση φασιστικών απόψεων και πρακτικών που σπέρνουν το σκοτάδι του φόβου, καταστέλλουν τις αντιστάσεις, τρομοκρατούν αγωνιστές. Η υιοθέτηση στο δημόσιο λόγο των μεγάλων αστικών παρατάξεων του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» και του «ησυχία – τάξις -ασφάλεια», το αμόκ βίας και η αναγωγή του κατασταλτικού μηχανισμού σε εθνικό θεματοφύλακα, η στοχοποίηση του απελπισμένου λαού ως εχθρού, είναι αυτές που οπλίζουν το λόγο και το χέρι των μέχρι πρότινος περιθωριακών ναζιστικών οργανώσεων. Αυτών, που το Πολυτεχνείο και η Μεταπολίτευση καταδίκασε να λαθροβιούν στα λαγούμια της ιστορίας.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε το ρόλο μας ως δάσκαλοι και όχι ως επιμορφωτές ανηλίκων, επειδή οι περισσότεροι από μας μεγάλωσαν με το θρύλο του Πολυτεχνείου, με τις μεγάλες αφηγήσεις και όχι τα ξεφτίδια του καθημερινού βολέματος, οφείλουμε με αφορμή τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου να σηκώσουμε το γάντι της αναμέτρησης με τη λήθη, της φθορά, τη ρουτίνα. Αλλά και την απονομιμοποίηση των στόχων και των οραμάτων της ρήξης και της ανατροπής με αυτούς που φαντάζουν ως πανίσχυροι. Να ανιχνεύσουμε τους σημερινούς δρόμους της αποτελεσματικής αντιπαράθεσης με το φασιστικό φαινόμενο και τους εκφραστές του. Να δυναμώσουμε τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες για να μην κυριαρχήσει το σκοτάδι της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της τρομοκρατίας και του αυταρχισμού.
Σας καλούμε λοιπόν στην εκδήλωση που θα γίνει την Παρασκευή 16 του Νοέμβρη 2012, στο θέατρο «Απόλλων», στον Πύργο, στις 08:00 το βράδυ, όπου μετά την προβολή της ταινίας της Νίνας Γεωργιάδου «Το αυγό του φιδιού», θα ακολουθήσει συζήτηση. Προσκεκλημένοι ο Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και ο Στρατής Μπουρνάζος, Ιστορικός.
Αν μη τι άλλο, ως δάσκαλοι, το χρωστάμε στα παιδιά μας, στα παιδιά του σήμερα και του αύριο!
ΕΛΜΕ ΗΛΕΙΑΣ και ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ ΠΥΡΓΟΥ
