Εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται,
σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού…
Με αυτούς τους στίχους ο ποιητής της θάλασσας Νίκος Καββαδίας, μας υπενθυμίζει ότι σε όλες τις φουρτούνες της ζωής, ο μόνος άνθρωπος που δεν παύει να μας θυμάται, είναι η μάνα μας.
Λένε πολλοί ότι οι επικήδειοι λόγοι εκφωνούνται για τους σημαντικούς ανθρώπους της κοινωνίας. Υπάρχει όμως πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μας από την μάνα μας; Οι ψυχολόγοι, οι σοφοί και οι άγιοι συμφωνούν ότι η μάνα είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος της ζωής μας. Όσο κι αν κάποιοι θέλουν στις μέρες μας να το ξεχάσουμε.
Συγχωρέστε με λοιπόν σήμερα που έχω την ανάγκη να πω λίγα λόγια για τη δική μου μάνα που φεύγει τώρα για το μεγάλο ταξίδι.
Η κλεψύδρα της ζωής έριξε την τελευταία σταγόνα…
Η ιστορία της ζωής είναι ταχύτερη από ριπή οφθαλμού…
Ληξιπρόθεσμη και προσωρινή η ζωή…
Αρχή και τέλος.
Μακάριοι εκείνοι που βρίσκονται στην αρχή και κατανοούν την σημασία του τέλους…
Σε αυτή την ζωή υπάρχουν άνθρωποι ταπεινοί που ήσυχα και απλά με συνεχή προσφορά και δοτικότητα, χτίζουν την δική τους ιστορία. Παλεύουν στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής και με πολύ κόπο δημιουργούν.
Η δική μου μάνα δεν ήταν ούτε βουλευτής ούτε δήμαρχος. Ήταν κάτι πιό μεγάλο. Ήταν η αγωνίστρια που με καθημερινό μόχθο, φρόντιζε την φαμήλια της. Κοντά στις χαρές αλλά και στα προβλήματα.
Μαζί με τον ξεσπιτωμένο από την Τουρκιά άντρα της, που ήρθε με μία μικρή βαλίτζα από την Κωνσταντινούπολη, εργάστηκαν σκληρά, ατελίωτες ώρες την ημέρα, στο μικρό τυπογραφείο του αλλά και στο Παντοπωλείο του πατέρα της που συνέχισε η ίδια.
Ποτέ δεν επεδίωξε τους επαίνους, την προβολή, την φανφάρα.
Ήσυχη και απλή, έγραψε την δική της ιστορία. Όπως αυτή την ήθελε…
Το απόλυτο παράδειγμα της καθαρότητας της ψυχής και της ισορροπίας ανάμεσα σε αυτό που θέλουμε και αυτό που είναι σωστό.
Μια αστραπή η ζωή σου, μα μάνα πρόλαβες να φωτίσεις τόσα πολλά και τόσων πολλών τα σκοτάδια.
Τολμώ να επαναλάβω την Αποστολική ρήση: Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθης, την πίστην τετήρηκες, τον δρόμο τετέλεκες…
Λένε ότι το παιδί ορφανεύει όταν χάνει τη μάνα του. Αλλά σε ποια ηλικία παύεις να είσαι παιδί; Τώρα μάνα πήρα την απάντηση. Παύεις να είσαι παιδί όταν χάνεις τη μάνα σου, ανεξάρτητα από την ηλικία που βρίσκεσαι. Και εγώ σήμερα νιώθω ορφανός…
“Μακαρία η οδός … ότι ητοιμάσθη σοι τόπος νοερός, τόπος χλοερός, τόπος αναπαύσεως”
Ένα αναμμένο κερί και λίγα λουλούδια σου αφήνουμε συντροφιά για το μακρινό ταξίδι σου.
Στο καλό μάνα…
Οι άγγελοι του Θεού να σε συνοδεύουν.
Καλό Παράδεισο…
Ο γιός σου Γιάννης
