Μερικές…δεκαετίες…πίσω… (Γράφει η Γωγώ Αναγνωστοπούλου)

Μια καινούργια σχολική χρονιά αρχίζει…αύριο !
Και ο νους “δραπετεύει” σε κάποιες άλλες σχολικές χρονιές !
Μερικές…δεκαετίες…πίσω…
Και μια ασπρόμαυρη φωτογραφία…αρκεί
για να…ζωντανέψει μια ολόκληρη σχολική…χρονιά…
Μια ολόκληρη…εποχή…
Και στο θαμπόγυαλο του…χρόνου
κάθε τι …ξεθωριασμένο και…μακρινό
αρχίζει σιγά-σιγά να παίρνει…χρώμα και…συναίσθημα…
Μαθήτρια της Γ’ Δημοτικού ! Στο πρώτο…θρανίο…
Με μια τεράστια κορδέλα στα…μαλλιά…
Κοιτάζω για άλλη μια φορά και ένα -ένα τα παιδικά αυτά προσωπάκια που για έξι ολόκληρα χρόνια ήταν η…”οικογένειά” μου…
Πόση…συγκίνηση και πόση…νοσταλγία
για εκείνα τα όμορφα και ξέγνοιαστα …χρόνια !
Τι όμορφο που είναι να…ξεφυλλίζεις…αναμνήσεις !
Και έστω για λίγο, ταξιδεύοντας πίσω στο …χρόνο , ξαναγίνομαι…παιδί…
Και…ξαναζώ όλες εκείνες τις υπέροχες και αξέχαστες στιγμές που μοιράστηκα με τις φιλεναδίτσες των σχολικών μου χρόνων !
Σκέψεις…πολλές ! Μνήμες…ανάκατες που μάταια προσπαθώ να…ταξινομήσω καθώς στριμώχνονται στο μυαλό και απωθούν -ευτυχώς- κάθε τι στενάχωρο και δυσάρεστο !
Με την “Κυρία” μας , τη δασκάλα που όλοι λατρεύαμε , την κ. Αθανασία Αντωνιάδου, να έχει κερδίσει την πρώτη θέση στην…καρδιά μας…
Γιατί ήταν η…προσωποποίηση της…ευγένειας και της…καλοσύνης…
Και με το γλυκό της χαμόγελο και τον καλό της λόγο ομόρφαινε την κάθε μέρα μας και φώτιζε τη…ζωή μας…
Ήταν η δασκάλα που όλοι θα ήθελαν κάποτε να…έχουν…
Τη νιώθαμε σαν δεύτερη “μητέρα ” μας !
Που μας χάριζε απλόχερα την αγάπη της και ήξερε να διαχειρίζεται και να σμιλεύει τις παιδικές ψυχούλες !
Ένας επίγειος…άγγελος !
Ήταν η καλύτερή μου δασκάλα !
Η δασκάλα της…καρδιάς μου ! Το …πρότυπό μου !
Αλλά τι κρίμα ! Δεν της το είπα…ποτέ !
Γιατί δεν βρήκα…ποτέ το …θάρρος τότε να της το…πω…