Το 1979 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε τα Κράτη – Μέλη να ανακηρύξουν την 8Η Μαρτίου ως Ημέρα του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των γυναικών και την Παγκόσμια Ειρήνη.
Προφανώς αναγνωρίστηκαν τα τρομερά ελλείμματα στο σύστημα Δικαιοσύνης των Εθνικών Κρατών αλλά και της Παγκόσμιας Κοινότητας σχετικά με την θέση της γυναίκας στην κοινωνία,στην οικονομία-εργασία,στην πολιτική,στην οικογένεια.
Στην πατρίδα μας, μεγάλα βήματα προς την κατεύθυνση μείωσης των ανισοτήτων σε βάρος των γυναικών, έγιναν κατά την δεκαετία του ’80,όπου αναθεωρήθηκε το οικογενειακό και το Εργατικό αναχρονιστικό Δίκαιο.
Βέβαια μετά το 1974,όλες οι κυβερνήσεις συνέβαλαν στην διαμόρφωση ενός σύγχρονου και προοδευτικού κανονιστικού πλαισίου στην χώρα μας, όπου προστατεύεται η μητρότητα, η γυναίκα εργαζόμενη, η πολιτική συμμετοχή της γυναίκας.
Όμως τα κοινωνικά στερεότυπα και οι κοινωνικές αντιλήψεις δεν επηρεάζονται μόνο από την ποιότητα του θεσμικού πλαισίου, αλλά και από πολλά εξωσθεσμικά κέντρα,όπως τα ΜΜΕ,οι θρησκευτικές κοινότητες κ.τ.λ
Σήμερα στον πλανήτη,υπάρχουν γυναίκες-μητέρες στις εμπόλεμες περιοχές που θρηνούν τα παιδιά τους.Υπάρχουν γυναίκες εγκλωβισμένες στα κυκλώματα trafficking ,υπάρχουν γυναίκες που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό,υπάρχουν γυναίκες που βιώνουν την έμφυλη βία στην οικογενεια και στο χώρο εργασίας, στις Δυτικές πολιτισμένες κοινωνίες.
Σίγουρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ,λόγω υποχώρησης της ΗΘΙΚΗΣ όσον αφορά την ποιότητα εργασίας,όσον αφορά τα κοινωνικά πρότυπα.Η υποχώρηση του θεσμού της οικογένειας,δημιουργεί συνθήκες που υπονομεύουν την ηθική-κοινωνική-οικονομική ανεξαρτησία της γυναίκας.
Έτσι λοιπόν εκτός του ρόλου του θεσμικού πλαισίου στην χώρα μας,σήμερα καθίσταται κριτικής σημασίας η κοινωνική πρακτική κάθε πολίτη,στην οικογένειά του, στην εργασία του,στο κοινωνικό πεδίο,σχετικά με το σεβασμό της γυναίκας,και την αναγνώριση της Ισότητας και της Ισονομίας μεταξύ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
