Γράφει η Γιούλη Ηλιοπούλου
Είναι μια δύσκολη στιγμή όταν αποχαιρετάμε ανθρώπους που καθόρισαν τα πρώτα μας επαγγελματικά βήματα. Ο Βασίλης Ηλιόπουλος, που έφυγε από τη ζωή στα 69 του χρόνια, δεν υπήρξε απλώς ένας επαγγελματίας της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Ήταν η προσωποποίηση μιας εποχής που η δημιουργία απαιτούσε ένστικτο, τόλμη και σκληρή δουλειά.
Η διαδρομή του, με αφετηρία την Αλφειούσα, ταυτίστηκε με τις πρώτες σελίδες της «Πρωινής» στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Σε εκείνα τα γραφεία, όπου η δημοσιογραφία γεννιόταν με ένα κοπίδι στο χέρι ανάμεσα σε βουνά εφημερίδων, ο Βασίλης αναζητούσε πάντα την ουσία πίσω από τις λέξεις.
Χρόνια μετά τον θυμάμαι στο γραφείο, τότε που η είδηση δεν ερχόταν έτοιμη, αλλά χτιζόταν κομμάτι-κομμάτι. Πάντα με το κοπίδι στο χέρι και ένα βουνό εφημερίδες μπροστά του. Δεν αναζητούσε απλώς την πληροφορία. Αναζητούσε αυτό που κρυβόταν πίσω της. Και ίσως αυτό να είναι που σήμερα λείπει περισσότερο.
Η ανησυχία του τον οδήγησε στην ίδρυση της «Γράμμα», της πρώτης διαφημιστικής εταιρείας στον νομό Ηλείας. Ήταν μια κίνηση διορατική, που άνοιξε μια ολόκληρη αγορά εκεί που μέχρι τότε υπήρχε κενό. Με την ίδια επιτυχία προχώρησε αργότερα και στον τομέα της επαγγελματικής κατάρτισης, ιδρύοντας ένα από τα πρώτα ΚΕΚ της περιοχής, αποδεικνύοντας πως είχε το χάρισμα να προβλέπει τις ανάγκες των καιρών πριν αυτές γίνουν κοινός τόπος.
Όσοι βρεθήκαμε δίπλα του στα πρώτα μας βήματα θυμόμαστε έναν δάσκαλο που μοιραζόταν απλόχερα όχι μόνο τη γνώση του, αλλά και την καθημερινότητά του, μέχρι και το σταφύλι του τα καλοκαίρια.
Δεν μας έμαθε μόνο τη δουλειά. Δεν μας έμαθε απλώς να γράφουμε. Μας έμαθε να παρατηρούμε. Να αμφισβητούμε. Να επιμένουμε. Να μη βολευόμαστε στο προφανές. Και αυτή είναι ίσως η πιο σπάνια παρακαταθήκη.
Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να εμπνεύσει μια φοιτήτρια να αλλάξει πορεία και να αγαπήσει τη δημοσιογραφία μέσα από τη δική του αστείρευτη ενέργεια. Να πιστέψει ότι αυτή η δουλειά δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος να στέκεσαι απέναντι στη ζωή.
Ο Βασίλης Ηλιόπουλος υπήρξε μια προσωπικότητα που συνδύαζε την ορμή της δημιουργίας με την αυθεντικότητα μιας άλλης εποχής.
Αυθόρμητος, εξωστρεφής και βαθιά αυθεντικός. Ακόμα και όταν η υγεία του τον ανάγκασε να αποσυρθεί, το έκανε με μια σπάνια αξιοπρέπεια, έχοντας ως αδιαπέραστο τείχος αγάπης τη σύζυγό του Σία και τον γιο τους Γιώργο.
Αύριο, την Κυριακή των Βαΐων στις 11 το πρωί στους Αγίους Πάντων, θα τον αποχαιρετήσουμε. Αλλά για εμάς που μεγαλώσαμε στο ίδιο γραφείο μαζί του, ο Βασίλης θα είναι πάντα εκεί. Με εκείνο το ανήσυχο βλέμμα που μας έσπρωχνε να γινόμαστε καλύτεροι. Θα είναι πάντα εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή που θα ψάχνουμε την ουσία πίσω από τις λέξεις. Σε κάθε βλέμμα που δεν συμβιβάζεται. Κάθε φορά που θα αρνούμαστε το εύκολο.
Καλό ταξίδι Βασίλη. Σε ευχαριστούμε για το δρόμο που μας έδειξες. Κι ας μην είναι εύκολος..
