Το 1967 ξεκίνησε η αποξήρανση των λιμνών Αγουλινίτσας και Μουριάς που ολοκληρώθηκε το 1970, προκειμένου οι μεγάλες εκτάσεις τους να δοθούν (δήθεν!) στους αγρότες της περιοχής. Έγινε μεγάλο φαγοπότι – μέχρι και ειδικό χώμα κουβαλούσαν με φορτηγά από τη Θεσσαλονίκη, για να καλύψουν τα (ακατάλληλα προς καλλιέργεια) αλίπεδα.
Τι μας περίσσεψε από το σκηνικό;
Ο Πύργος διατηρεί το υψηλότατο επίπεδο της υγρασίας του, διότι ναι μεν αποξηράνθηκαν οι λίμνες, πλην η περιοχή περιζώθηκε και κατακλύσθηκε από τα αρδευτικά κανάλια του Αλφειού.
Η λίμνη της Μουργιάς ουδέποτε καλλιεργήθηκε μετά την αποξήρανσή της! Η κοντόθωρη ηλιθιότητα των κρατούντων, σήμερα αποδεικνύεται ακόμη πιο εξοργιστική: η (τεχνητή) ιχθυοκαλλιέργεια αποφέρει τζίρο δεκάδων δισεκατομμυρίων ετησίως… Και η Μουργιά υπήρξε ο ιδεώδης φυσικός εκτροφεύς ψαριών.
Ανάλογη (μάλλον: πιο θλιβερή) ήταν και η τύχη της Αγουλινίτσας. Έγιναν, εκεί, λίγα θερμοκήπια, παρέμειναν μερικοί βοσκότοποι, χτίστηκε κει ένα εργοστάσιο που τον δεύτερο κιόλας χρόνο κατέστη προβληματικό και έκλεισε, αφού όμως πρόλαβε να ρυπάνει αγρίως τις εκβολές (το περίφημο Δέλτα) του Αλφειού.
Μία θνησιγενής αερολέσχη, αποκύημα τις οίδε ποίων υπερβασιών του Εγώ, λυμαίνεται ένα μέρος της κάποτε ιερής λίμνης, όπου κατασκευάστηκε και ένας θλιβερός αεροδιάδρομος χιλίων μέτρων…
Πού και πού, στο λιγοστό νεράκι που ευτυχώς λιμνάζει ακόμη, μερικά χέλια επιμένουν, αμήχανα και στωικά, να επαναλαμβάνουν (όπως επί χιλιάδες χρόνια), το αγωνιώδες και ταραγμένο ταξίδι της επιστροφής, των χιλιάδων μετά την ωοτοκία χιλιομέτρων.
Τα κουνούπια έχουν περιορισθεί. Η ελονοσία έχει από ετών εξαφανισθεί. Όχι, βέβαια, επειδή αποξηράνθηκαν οι λίμνες, αλλά διότι δεν υπάρχουν στον ελληνικό χώρο δεξαμενές πλασμωδίων (δηλαδή ελονοσούντες), χάρις σε ένα μεγαλειώδες και τω όντι εθνοσωτήριο επίτευγμα μιας δρακός υγειονομικών, τους οποίους (φυσικά) κανένα μεγαλόσχημο ίδρυμα δεν εσκέφθη ποτέ να μνημονεύσει…
Με μελαγχολεί η ιστορία των δύο αυτών λιμνών, της αενάου Μουργιάς και της Αγουλινίτσας. Θεωρώ όλη αυτή την περιπέτεια, με το τρομαχτικό κόστος, ως Μέγα Μνημείο της νεοελληνικής απρέπειας, ασέβειας, ασέλγειας, αγραμματοσύνης, ιδιοτέλειας και αβδηριτισμού.
1995
(Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου «ΤΟΠΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΥΝ ΤΡΕΙΣ»)
Τι μας περίσσεψε από το σκηνικό;
Ο Πύργος διατηρεί το υψηλότατο επίπεδο της υγρασίας του, διότι ναι μεν αποξηράνθηκαν οι λίμνες, πλην η περιοχή περιζώθηκε και κατακλύσθηκε από τα αρδευτικά κανάλια του Αλφειού.
Η λίμνη της Μουργιάς ουδέποτε καλλιεργήθηκε μετά την αποξήρανσή της! Η κοντόθωρη ηλιθιότητα των κρατούντων, σήμερα αποδεικνύεται ακόμη πιο εξοργιστική: η (τεχνητή) ιχθυοκαλλιέργεια αποφέρει τζίρο δεκάδων δισεκατομμυρίων ετησίως… Και η Μουργιά υπήρξε ο ιδεώδης φυσικός εκτροφεύς ψαριών.
Ανάλογη (μάλλον: πιο θλιβερή) ήταν και η τύχη της Αγουλινίτσας. Έγιναν, εκεί, λίγα θερμοκήπια, παρέμειναν μερικοί βοσκότοποι, χτίστηκε κει ένα εργοστάσιο που τον δεύτερο κιόλας χρόνο κατέστη προβληματικό και έκλεισε, αφού όμως πρόλαβε να ρυπάνει αγρίως τις εκβολές (το περίφημο Δέλτα) του Αλφειού.
Μία θνησιγενής αερολέσχη, αποκύημα τις οίδε ποίων υπερβασιών του Εγώ, λυμαίνεται ένα μέρος της κάποτε ιερής λίμνης, όπου κατασκευάστηκε και ένας θλιβερός αεροδιάδρομος χιλίων μέτρων…
Πού και πού, στο λιγοστό νεράκι που ευτυχώς λιμνάζει ακόμη, μερικά χέλια επιμένουν, αμήχανα και στωικά, να επαναλαμβάνουν (όπως επί χιλιάδες χρόνια), το αγωνιώδες και ταραγμένο ταξίδι της επιστροφής, των χιλιάδων μετά την ωοτοκία χιλιομέτρων.
Τα κουνούπια έχουν περιορισθεί. Η ελονοσία έχει από ετών εξαφανισθεί. Όχι, βέβαια, επειδή αποξηράνθηκαν οι λίμνες, αλλά διότι δεν υπάρχουν στον ελληνικό χώρο δεξαμενές πλασμωδίων (δηλαδή ελονοσούντες), χάρις σε ένα μεγαλειώδες και τω όντι εθνοσωτήριο επίτευγμα μιας δρακός υγειονομικών, τους οποίους (φυσικά) κανένα μεγαλόσχημο ίδρυμα δεν εσκέφθη ποτέ να μνημονεύσει…
Με μελαγχολεί η ιστορία των δύο αυτών λιμνών, της αενάου Μουργιάς και της Αγουλινίτσας. Θεωρώ όλη αυτή την περιπέτεια, με το τρομαχτικό κόστος, ως Μέγα Μνημείο της νεοελληνικής απρέπειας, ασέβειας, ασέλγειας, αγραμματοσύνης, ιδιοτέλειας και αβδηριτισμού.
1995
(Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου «ΤΟΠΟΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΥΝ ΤΡΕΙΣ»)
Στη φωτογραφία κυνηγοί της περιοχής με μπάλιζες!
