Ήρθα διακοπές στην Ελλάδα από τη Νορβηγία.
Και το λέω έτσι απλά, γιατί ξέρω ήδη τι θα ακολουθήσει:
«Ε, καλά, σιγά, κι εκεί έχει προβλήματα.»
«Κανένα μέρος δεν είναι τέλειο.»
«Το γρασίδι δεν είναι πιο πράσινο αλλού.»
Ναι. Συμφωνώ.
Αλλά ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά…
Η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα.
Είναι ήχος, είναι μυρωδιά, είναι μνήμη.
Είναι το φως που πέφτει αλλιώς πάνω στα πράγματα.
Είναι η γιαγιά στο μπαλκόνι, ο καφές που κρατάει ώρες, το “έλα μωρέ” που σε μεγαλώνει.
Είναι το σπίτι, ακόμα κι όταν δεν μένεις πια εδώ.
Και γι’ αυτό πονάει.
Γιατί κανείς δεν φεύγει εύκολα από κάτι που αγαπάει.
Κανείς δεν ξυπνάει μια μέρα και λέει
«ξέρεις τι; βαρέθηκα τον ήλιο, τη θάλασσα και τους ανθρώπους μου».
Οι Έλληνες έφυγαν γιατί δεν άντεχαν.
Γιατί δούλευαν και δεν έφτανε.
Γιατί προσπαθούσαν και πάντα έφταιγαν.
Γιατί έπρεπε να αποδεικνύουν συνεχώς ότι αξίζουν το αυτονόητο.
Στη Νορβηγία δεν σε χειροκροτούν.
Αλλά ούτε σε εξευτελίζουν.
Δεν σου κάνουν χάρη.
Σου δίνουν αυτό που δικαιούσαι.
Δεν είναι παράδεισος.
Έχει μοναξιά.
Έχει σιωπές που βαραίνουν.
Έχει μέρες που ο ήλιος δεν βγαίνει ,κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Αλλά έχει κάτι τεράστιο:
σε εμπιστεύεται.
Σε εμπιστεύεται ότι θα δουλέψεις.
Σε εμπιστεύεται ότι θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου.
Σε εμπιστεύεται ότι δεν χρειάζεσαι “μέσο” για να ζήσεις με αξιοπρέπεια.
Και κάπου εκεί αρχίζει η σύγκριση που κανείς δεν θέλει να κάνει.
Στην Ελλάδα αγαπάμε να λέμε
«έτσι είναι εδώ».Σαν να είναι φυσικό φαινόμενο.
Σαν σεισμός. Σαν καταιγίδα.
Όχι.
Δεν είναι έτσι.
Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάσαι αν θα αρρωστήσεις.
Δεν είναι φυσιολογικό να δουλεύεις και να μην ζεις.
Δεν είναι φυσιολογικό να μεγαλώνεις παιδιά και να αναρωτιέσαι
αν έκανες λάθος που τα έφερες σε αυτό το περιβάλλον.
Και ξαφνικά ακούω όλο και περισσότερους να λένε:
«Γυρίζουμε πίσω.»
Και χαίρομαι. Αλήθεια χαίρομαι.
Γιατί κανείς δεν πρέπει να ζει μακριά από τον τόπο του για πάντα.
Αλλά φοβάμαι κιόλας.
Γιατί δεν γυρίζουν σε μια Ελλάδα που άλλαξε.
Γυρίζουν σε μια Ελλάδα που τους περιμένει όπως ήταν.
Με τις ίδιες παθογένειες.
Με τις ίδιες δικαιολογίες.
Με την ίδια εξάντληση.
Και εύχομαι, πραγματικά εύχομαι,
να μην χρειαστεί να φύγουν ξανά.
Το γρασίδι δεν είναι πιο πράσινο στο εξωτερικό.
Είναι όμως ποτισμένο.
Και όταν ζεις χρόνια χωρίς νερό,
μαθαίνεις να εκτιμάς το αυτονόητο.
Η Ελλάδα είναι έρωτας.
Αλλά ο έρωτας χωρίς φροντίδα γίνεται τοξικός.
Σε κάνει να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις
και στο τέλος να νιώθεις ότι φταις επειδή κουράστηκες.
Και όχι ,δεν είναι γκρίνια.Δεν είναι μιζέρια.
Δεν είναι αχαριστία.
Είναι άνθρωποι που έφυγαν για να ανασάνουν
και κουβαλάνε την Ελλάδα μέσα τους κάθε μέρα.
Και όταν γυρίζουν,
δεν ζητάνε θαύματα.
Ζητάνε σεβασμό.
Ζητάνε σταθερότητα.
Ζητάνε να μην χρειάζεται να είναι ήρωες για να ζήσουν.
Αυτό μόνο.
Και εγώ είμαι ενας άνθρωπος που δυστυχώς πρεπει να φύγω και ας μην θέλω…
από FB φίλης του ΗΛΕΙΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
