Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη είναι μία δύναμη που καταλύει τον χωροχρόνο. Συνδέει μυστηριακά το καθημερινό με το υπερβατικό, το ανθρώπινο με το θείο, στροβιλίζοντας κάθε στιγμή με την ένταση των συναισθημάτων που εκφράζει. Από τις συνθέσεις που χαρτογραφούν στον πόνο, την ελπίδα και την αντίσταση, έως τις δημιουργίες που υφαίνουν την ελληνική ψυχή στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, η μουσική του είναι ένα καλλιτεχνικό κληροδότημα που αντηχεί παντού και πάντα.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, ο Δήμος Πηνειού διοργάνωσε μία μαγευτική συναυλία αφιέρωμα στον κορυφαίο συνθέτη, στο προαύλιο του εμβληματικού βυζαντινού ναού της Παναγίας Καθολικής στη Γαστούνη. Πλημμυρισμένη από πνευματικότητα και συμβολισμό, η μεσαιωνική εκκλησία ανέδυε, το βράδυ της Κυριακής, μια αίσθηση ιερότητας και μυσταγωγίας. Στην αυστηρή αλλά και γεμάτη ομορφιά πέτρα του ναού, η μουσική συνυπήρξε με την αίσθηση του διαχρονικού και της ιστορίας, μεταφέροντας στο κοινό την εμπειρίας της ενότητας του ανθρώπινου με
το θείο, σε μια -σχεδόν παγανιστική- συναστρία που υπερέβαινε τα όρια του εφήμερου.
Μετά τον σύντομο χαιρετισμό που απηύθυνε η αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Πηνειού κα. Βάντα Κοντούλη, η βραδιά ξεκίνησε με την παρουσίαση της μουσικής πορείας του Μίκη Θεοδωράκη, μέσω των πιο αγαπημένων τραγουδιών του, που σκιαγράφησαν τις κοινωνικές αγωνίες και τις μεγάλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Με την ερμηνεία της διακεκριμένης σοπράνο Βασιλικής Βλαμάκη, καταγωγής από το Βαρθολομιό, το κοινό ταξίδεψε σε μία σειρά από μελωδίες και στίχους του Οδυσσέα Ελύτη, του Νίκου Γκάτσου, του Τάσου Λειβαδίτη και άλλων μεγάλων Ελλήνων ποιητών. Στο πιάνο, ο μαέστρος Ανδρέας Ζαφειρόπουλος συνόδευσε τη Βλαμάκη με δεξιοτεχνία και συγκίνηση, ενώ ο πολυοργανίστας Γιώργος Παπαγεωργίου -μπουζούκι, μαντολίνο και τσέλο- εμβάθυνε την ερμηνεία των τραγουδιών.
Μυστηριακή ατμόσφαιρα
Το επιβλητικό και υποβλητικό σκηνικό του προαυλίου χώρου της Παναγίας Καθολικής, κάτω από τον έναστρο ουρανό, δημιούργησε μια μυστηριακή ατμόσφαιρα. Η βραδιά απέκτησε την ένταση και το βάρος του Ιστορικού και Πολιτισμικού τόπου, μετατρέποντας την σε μία εμπειρία που δεν περιορίστηκε στο αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά μετουσιώθηκε σε στιγμή κάθαρσης και υπέρβασης.
