Ο Παναγιώτης Σπύρου, ο καρδιοχειρουργός με τα χρυσά χέρια, ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο των μεταμοσχεύσεων καρδιάς στην Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης Σπύρου έδωσε πολλές μάχες με τον… χάρο και τις κέρδισε.
Μία τέτοια μαρτυρία είναι και η ακόλουθη.
«Έφτασα κατά τις 07.00 το πρωί στο Χειρουργείο…ο Διευθυντής ήταν ήδη εκεί.. Κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και όλα έδειχναν ότι δεν είχε κοιμηθεί ούτε λεπτό»
Μιλούσε στο τηλέφωνο και φώναζε να έρθουν στο γραφείο του αναισθησιολόγοι…καρδιοχειρουργοί…αγγειοχειρουργοί….παιδοχειρουργοί και όποια ειδικότητα θα μπορούσε να βοηθήσει στο χειρουργείο που θα έκανε….
Εγώ φοιτήτρια …χωμένη σε μια άκρη να μην πολυφαίνομαι και το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν πως θα κατάφερνα να μπω στο χειρουργείο του….να δω τον θρύλο να Ζωγραφίζει …
Να αρπάξουν τα μάτια και τα αυτιά μου όσα περισσότερα μπορούσαν από τον Δάσκαλο…. Εγώ έπαιζα με τις σκέψεις και αυτός είχε μαζέψει περίπου 20 γιατρούς και σαν στρατηγός ζωγράφιζε ανατομικά στοιχεία σε κόλλες Α4 και αφού χώρισε χειρουργούς και νοσηλευτές σε ομάδες, άρχισε να εξηγεί ποια ομάδα θα μπει πότε ..Που και με ποιόν τρόπο στο μικρό σωματάκι του Σταύρου….
Ο Σταύρος λοιπόν ….12 ετών…
Την προηγούμενη το απόγευμα έπαιζε με τους φίλους του σε ένα γιαπί και για κακή του τύχη έπεσε και διαπέρασε το σώμα του από καρωτίδα μέχρι αορτή ένας αιχμηρότατος σωλήνας….
Άρχισε η μεγάλη περιπέτεια του…
Από νοσοκομείο σε νοσοκομείο…..
Μέχρι που σχεδόν με τις τελευταίες του αναπνοές τον έφεραν μέσα στην νύχτα στο Παπανικολάου…
Γιατί απλά, …. Αν δεν μπορούσε να τον σώσει ο Σπύρου τότε δεν μπορούσε Κανείς….
Και αυτη ηταν η αληθεια…..
Ο Διευθυντής λοιπόν χωρίς άλλη σκέψη έφτασε κι αυτός μέσα στην νύχτα για να κάνει αυτό που του έλεγε η συνείδηση του.
Το χειρουργείο του Σταύρου κράτησε πάνω από 20 Ώρες….
Η προσπάθειά Υπεράνθρωπη απ’ όλους….
Τι παιδί “ΕΦΥΓΕ” 3 φορές και το επανάφεραν άλλες τόσες!
Ο Σπύρου με αλλοιωμένο από θυμό πρόσωπο αλλά απόλυτα συγκροτημένος φώναζε και έβριζε μέσα στο χειρουργείο “οχι ρε πουστη χαρε,….δεν θα το παρεις το παιδι…”
Ειχε τον Χάρο απεναντι του…
Τον εβριζε και τον εφτυνε μεσα στα μουτρα….
Και το μονο που ακουγοταν ηταν οι ηχοι απο τα μηχανηματα και οι φωνες του Σπυρου……
Δεν σκεφτηκε κανενας μας να φυγει…ολοι εκει διπλα του…μεχρι το τελος….
Το χειρουργειο τελείωσε ξημερωματα… Κατακοποι ολοι μας πηγαμε στα αποδυτηρια να βγαλουμε στολες…και να φυγουμε….
Και κανενας δεν εφευγε ακομη….
Ολοι περιμεναμε τον διευθυντη να ντυθει και να βγουμε ολοι μαζι…διπλα του ολοι…
Αυτο που ακολουθησε ηταν απο τα πιο δυνατα πραγματα που εχω ζησει…..
Ολος ο οροφος ηταν γεματος κοσμο….ασθενεις…συνοδοι…καμερες…
Και ξαφνικα σηκωνεται μια νεα γυναικα ορθια…με προσωπο πρησμενο απο το κλαμμα….
Δεν ειπε τιποτα….μας πλησιασε….πηγε διπλα στον διευθυντη….
Επεσε στα γονατα της και αρχισε να του φιλαει τα ποδια…και το μονο που μπορουσε να ψελλισει ηταν ενα επαναλαμβανομενο ‘”ευχαριστω…..σε ευχαριστω….”
Ο Σταυρος ειχε ζησει χαρη στην υπερανθρωπη προσπαθεια του διευθυντη! Ευχομαι και σημερα να ειναι ενα υγιες και δυνατο παλληκαρι…και να μην ξεχασει ποτε το δωρο της ζωης που του χαρισε ο Σπύρου……
Μ. Ρ.
