Ο τρόπος λειτουργίας του κ. Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, επαναφέρει (κατά τη γνώμη μου) ένα ευρύτερο και σημαντικότερο θέμα, πέρα από το “όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν”.
Οι “αμεσοδημοκρατικές” στα όρια του λαϊκισμού “καινοτομίες” για την εκλογή προέδρου στα κόμματα, που εισήγαγε πρώτος ο Γ. Παπανδρέου και ακολούθησαν όλοι οι άλλοι, με καθολική ψηφοφορία φίλων, γνωστών, αγνώστων και περαστικών, χωρίς κανόνες και όρους.
Δημιουργήθηκε έτσι ένα ενδιάμεσο σώμα, πολυπληθέστερο οιουδήποτε άλλου και το οποίο μπορεί ο πρόεδρος να επικαλείται σαν το μόνο στο οποίο λογοδοτεί και το οποίο ουδέποτε μπορεί να τον ελέγξει, γιατί δεν μπορεί να συγκληθεί.
Ατονούν οι κομματικές λειτουργίες, η σύγκληση των οργάνων παραπέμπεται σε “εύθετο” χρονικό διάστημα και η εσωτερική δημοκρατία καταλήγει απλά άρθρο του καταστατικού, που λίγοι το ξέρουν, λιγότεροι το επικαλούνται κι αυτοί επιλεκτικά.
Όσο κι αν οι εποχές αλλάζουν, όσο και η κομματική ένταξη δεν έχει την παλαιότερη “αίγλη” και τα κόμματα προσπαθούν να εφαρμόσουν νέες μορφές οργάνωσης, δεν παύουν να είναι οι πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ο τρόπος λειτουργίας τους είναι ένα δείγμα για το πώς αντιλαμβάνονται και τη λειτουργία του κράτους.
Με όλα τ’ άλλα μήπως να ρίχναμε μια ματιά και σ’ αυτό?
