Στο λογοδόσιμο του ζευγαριού κανονίζονταν η προίκα αλλά και τα προικιά.
Προίκα νοούνταν τα χωράφια αλλά και το χρηματικό ποσό που θα έπαιρνε η νύφη για το σπιτικό της ,ενώ προικιά νοούνταν τα οικοκυρικά σκεύη αλλά και τα κεντήματα και τα υφαντά αλλά και τα αγοραστά που θα συνόδευαν την νύφη .
Την Παρασκευή πριν το γάμο οι συγγενείς και οι φίλοι του γαμπρού ,πηγαίναν για το σπίτι της νύφης .
“Ωραία που νι η νύφη μας, ωραία τα προικιά της ” λέει το τραγούδι.
Ακολουθούσε ένα μικρό γλέντι και με χαρά και δάκρυα συγκίνησης φόρτωναν τα προικιά παλιά σε αλογομούλαρα,αργότερα σε φορτηγά, με τρόπο τέτοιο να φαίνονται , για να φανεί η αξιοσύνη και η νοικοκυροσύνη της νύφης.
Η επιστροφή στον τόπο του γαμπρού ήταν αξιοθέατο για τις μικρές κοινωνίες και με αργό τρόπο και καμαρώνοντας και τραγουδώντας έκαναν περιφορά και επίδειξη της προίκας .
Κατέληγαν στο σπίτι του γαμπρού όπου στήνονταν γλέντι.
Αναμνήσεις παλιών εποχών με άλλα ήθη και συνήθειες.!
