ΠΥΡΓΟΣ: Καταρρέει το ιστορικό κτήριο Παπαγιάννη… Τώρα θα αρχίσουν τα “νεκρολούλουδα” από τους τοπικούς Άρχοντες

Το ιστορικό κτήριο «Παπαγιάννη», που βρίσκεται στην οδό Ερμού στον Πύργο, υπέστη αυτές τις μέρες σοβαρές ζημιές λόγω των καιρικών φαινομένων.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, οι βροχοπτώσεις προκάλεσαν την κατάρρευση τμήματος του κτηρίου, εσωτερικά, το οποίο είναι γνωστό για την αρχιτεκτονική του αξία και την ιστορική σημασία του στην περιοχή.

Τελικά όλο σχεδόν το ιστορικό κτήριο έχει καταρρεύσει…

“Φυλακισμένο” ήδη για δεκαετίες με τις σιδερένιες λαμαρίνες, δεν μπορεί άλλο την αδιαφορία των τοπικών Αρχόντων και πέφτει…

Τουλάχιστον πέντε Δήμαρχοι πέρασαν χωρίς να κάνουν κάτι για να διασώσουν το κτήριο!!!

Τώρα θα αρχίσουν τα “νεκρολούλουδα” από τους τοπικούς Άρχοντες.

Κανείς δεν επωμίζεται την ευθύνη…

Κανείς δεν φταίει…

Κανείς από όσους Διοίκησαν ή Διοικούν αυτή την πόλη….

Και η πόλη… πέφτει και χάνεται…

Διαβάστε τι γράφει ο Χάρης Μικελόπουλος

Xιλιοειπωμένη η ιστορία για το κτίριο Παπαγιάννη.

Γιατί έχει ουσιαστικά καταρρεύσει όλο; Γιατί δεν διασώθηκε και μαζί ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης;

Γιατί χάθηκαν μια για πάντα οι μοναδικές οροφογραφίες του;

Aπό τους σεισμούς του 1993 ως την παραχώρησή του από τους ιδιοκτήτες στον δήμο Πύργου και μέχρι σήμερα, πέρασαν δεκαετίες.

Ανάμεσα σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατικών προβλημάτων, αδιαφορίας, καθυστερήσεων, αναβολών, ανυπαρξίας σχεδιασμού, προτεραιοτήτων και δικαιολογιών, το χάσαμε το κτίριο.

Οι κάτοικοι το χάσαμε, οι δημότες, οι πιθανοί επισκέπτες.

Δεν υπήρχε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, δεν υπήρχαν χρήματα, δεν υπήρχε μελέτη, έγινε μελέτη, χάθηκε η μελέτη, πήγε στο υπουργείο, ξεχάστηκε στο υπουργείο, το είχε πει ο ένας, το ξέχασε ο άλλος, το θύμισε ο τρίτος, αδιαφόρησε ο τέταρτος, κλπ κλπ κλπ.

Το πως γίνεται σε άλλες πόλεις, εδώ και χρόνια, να έχουν αναστηλωθεί, αναπαλαιωθεί, ανακατασκευαστεί νεοκλασικά, βιομηχανικά ή άλλα κτίρια και να έχουν γίνει εστίες πολιτισμού,δράσεων και να αποτελούν τοπόσημα, αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία.

Όποιον πάντως και να ρωτήσεις, θα σου πει “κρίμα”…

Όπως στις κηδείες και στα μνημόσυνα…”κρίμα, κι ήταν καλό παιδί και νέος άνθρωπος”…

Κι η πόλη νέα ήταν κάποτε, μα γέρασε πολύ.

Κι εμείς μαζί της γερνάμε.