Γράφει η Κατερίνα Αναγνωστοπούλου-Σωτηροπούλου
(Για να θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι)
Πύργος. Η χαριτωμένη, άλλοτε, επαρχιακή πρωτεύουσα, με τη μεγάλη εμπορική και βιομηχανική κίνηση και την ξεχωριστή κοινωνία καλλιεργημένων ανθρώπων είναι σήμερα μία ξεχασμένη πολιτεία!
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ο Πύργος είχε οικονομική και πολιτιστική άνθιση!
Απόδειξη της αλματώδους ανάπτυξης είναι η δημιουργία της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής εκτός Αττικής, που λειτούργησε το 1882 στη διαδρομή Πύργου – Κατακόλου, προκειμένου να συνδεθεί ο Πύργος με το επίνειό του, το Κατάκολο και να διευκολυνθεί η εξαγωγή της σταφίδας, που γνώριζε τότε μεγάλες δόξες. Πλοία έφευγαν από το Κατάκολο με προορισμό τις μεγάλες αγορές του εξωτερικού, όπου το προϊόν καταναλωνόταν σαν υλικό ζαχαροπλαστικής.
Μεγάλες επιχειρήσεις όπως:
η Τράπεζα Καραβασίλη,
η Καπνοβιομηχανία Καραβασίλη,
η Τράπεζα Ιωαν. Λυρή,
τα Ηνωμένα Εργοστάσια Δήμητρα-Αλφειός,
το μεγάλο μηχανουργείο του Χαράλαμπου Θεοχάρη,
η μακαρονοποιία του Νταϊρόπουλου,
τα Λουτρά του Νταϊρόπουλου,
το εργοστάσιο ρητίνης της οικογένειας Μπερτζελέτου,
το εργοστάσιο οινοποιΐας,
το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος,
το εργοστάσιο επίπλων Χριστόφορου Κουντούρη,
η βιομηχανία παραγωγής αναψυκτικών Ντοά,
τα σταφιδεργοστάσια, όπως των Γιαννάτου, Μπελούση, Καντούνη και Σορβατζώτη στο Κατάκολο,
των Βαρζελιώτη, Μπερτζελετου και Πετρόπουλου, Κατελούζου Μπελούση, Λογοθέτη και Α.Σ.Ο. στον Πύργο,
το εργοστάσιο Ξυστρή,
το το εργοστάσιο Αιγαίο,
το το εργοστάσιο Κεράμικα,
το εργοστάσιο Δούρου
το κλωστήριο και η φανελλοποιΐα των αδελφών Τσιαντζή
και πολλά άλλα αποτελούν δείγματα της οικονομικής ευημερίας της πόλης.
Οι καλλιτεχνικοί και λογοτεχνικοί σύλλογοι που υπήρχαν, τα βιεννέζικα καφενεία, το ωδείο και η φιλαρμονική, οι θεατρικές παραστάσεις, οι καρναβαλικές εκδηλώσεις με τα μπαλ-ντ-ανφάν στο θέατρο Απόλλων και τέλος η κορυφαία γιορτή τα «Ανθεστήρια», μαρτυρούν την πολιτιστική ανθοφορία του Πύργου.
Στη γιορτή των Ανθεστηρίων περνούσαν τα άρματα στολισμένα και τα κορίτσια που ήταν πάνω σ’ αυτά, ντυμένα πεταλούδες και αγγελούδια, κρατούσαν κανιστράκια γεμάτα ροδοπέταλα και τα έριχναν στο πλήθος.
Η οργανωτική επιτροπή, αποτελούμενη από σοβαρούς καλοντυμένους κυρίους με ένα λουλούδι στο πέτο και μία κονκάρδα στο στήθος, παρακολουθούσαν την τάξη, ενώ ο κόσμος χειροκροτούσε. Στη γιορτή έδιναν βραβεία στα καλύτερα άρματα. Ο κόσμος ήταν αριστοκρατικός με τουαλέτες οι κυρίες και κοστούμια οι κύριοι.
Την Πρωτοχρονιά, με τη δοξολογία στον Άγιο Νικόλαο, η εκκλησία γέμιζε από αξιωματικούς με λοφία και σπαθιά, υπέρκομψες κυρίες με γουναρικά και πλήθος κόσμου, ενώ η μουσική παιάνιζε σε κάθε άφιξη επισήμου.
Σημαντικές προσωπικότητες, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, είχαν επίσης τη δική τους παρουσία στην πόλη.
(Συνεχίζεται)
