του Χάρη Κανελλακόπουλου
Θυμήθηκα το Θέατρο Απόλλων με τους αποκριάτικους χορούς και δίπλα τις Δημόσιες τουαλέτες.
Την πλατεία με χαλίκια και τις Κυριακάτικες παραστάσεις της Φιλαρμονικής.
Τα κοκ του Ζαφειρη και τα σουβλάκια του Λερουτσου. Τον πατσά στου Γιουρουκου κάτω από το μαγαζί του πατέρα μου στην Πατρών.
Και μέχρι σήμερα ζω την εξέλιξη της μικρής μου πόλης. Προσπαθώ να τυλίξω στις μνήμες μου ωραίες εικόνες και αυτές γίνονται απορίες χωρίς απαντήσεις.
Το δροσερό αεράκι του Επαρχείου έγινε θύελλα και μας συνεπήρε .Στην προχειρότητα των ονείρων και των μεγάλων συμφερόντων. Τι έγινε; Που πήγαν όλοι; Πως άλλαξε αυτή η πόλη; Και ψάχνω μια απάντηση. Σαν ένα παιδί που ψάχνει την μάνα του στους δρόμους που χάθηκε.
Ψάχνω μια ομορφιά για να ζήσω. Αυτήν που μας άφησαν κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι πριν φύγουν. Να σπάσω την κούκλα που κρύβω μέσα μου και να φύγω γι’ αλλού.
Και με τα σπασμένα κομμάτια να στολιστεί η πόλη. Μαζί με τα δικά της και όλους αυτούς που την κατέστρεψαν. Να φύγω. Αλλά κάτι με κρατάει. Το νοιώθω όταν είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ. Το νοιώθω. Και θέλω να το πω…….
(Συνεχίζεται)
