Γράφει η Κατερίνα Αναγνωστοπούλου Σωτηροπούλου
Μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Πύργου.
Με το αγιόκλημα και το γιασεμί να μοσχομυρίζουν, τις τριανταφυλλιές να στολίζουν τους κήπους, τα δέντρα να είναι το συνηθισμένο μοτίβο, όχι η εξαίρεση…..
Με τα παιδιά να παίζουν στις αλάνες, με μια μπάλα όλη κι όλη, τα μήλα και το κορόιδο κι έπειτα τους κλέφτες κι αστυνόμους, κρυφτό, κυνηγητό και αποκαμωμένα από το παιχνίδι τα βράδια του καλοκαιριού να μαζεύονται και να λένε ιστορίες και τραγούδια….
Με τα σπίτια ορθάνοιχτα να μοσχομυρίζουν ζυμωτό ψωμί, κουλουράκια κανέλας, το μπριάμ της μάνας και τα ασπρόρουχα απλωμένα στα σύρματα, να ευωδιάζουν από το λουλάκι. Άναβαν το καζάνι κι έβραζαν νερό κι έπειτα έπλεναν στη σκάφη, με βούρτσα και πράσινο σαπούνι. Μετά νερόπλεναν και τα άπλωναν στον ήλιο!
Κι εμείς τα παιδιά τρέχαμε ανάμεσά τους και κρυβόμασταν και τυλιγόμασταν και μετά μας κυνηγούσε η γιαγιά φωνάζοντας ότι θα μας κοπανήσει με το γουδοχέρι! Ποτέ δεν το έκανε!
Μεγάλωσα σε γειτονιά με τις γειτόνισσες να κάθονται μετά τις δουλειές στις αυλές, πίνοντας το καφεδάκι τους, σε μικρούτσικα λευκά φλιτζανάκια, ανταλλάσσοντας συνταγές, ξεσηκώνοντας σταυροβελονιές και τοις μετρητοίς κεντήματα, πλέξιμο με το βελονάκι….
Στις αρχές του καλοκαιριού οι νοικοκυρές έφτιαχναν τις χυλοπίτες του χειμώνα κι όλες οι γειτόνισσες πήγαιναν άλλη με τον πλάστη της, άλλη με το μαχαίρι της ( μόνο το δικό της εμπιστευόταν η κάθε μια) από σπίτι σε σπίτι να βοηθήσουν και να «αυγατίσει» η δουλειά!
Στο τέλος της ημέρας έδιναν ραντεβού στην επόμενη γειτόνισσα και έφευγαν όλες με το χαμόγελο της προσφοράς ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους!
Μεγάλωσα σε γειτονιά ζωγραφισμένη με χρώματα του ήλιου και της φύσης.
Με πρόσωπα χαμογελαστά, ανέμελα, παρά τον αγώνα της βιοπάλης.
Μεγάλωσα σε γειτονιά με λίγα υλικά αγαθά, μα με περίσσια αγάπη και χαρά.
Τα σημερινά παιδιά δεν θα μάθουν ποτέ τι σήμαινε να τρέχεις με το ποδήλατό σου, να τρως τα γόνατα και να σηκώνεσαι να συνεχίσεις το παιχνίδι, να φωνάζεις της φιλενάδας σου από το μπαλκόνι τι ώρα θα συναντηθείτε να παίξετε!
Δεν είχαμε κινητά τηλέφωνα, ίντερνετ, mail, καλά καλά δεν είχαμε τηλεόραση!
Όμως είμαστε ευτυχισμένα!
