Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην περίπτωση του ελληνικού «κουρέματος» θέλησε να τιμωρήσει όσους χρηματοδοτούσαν υπερχρεωμένες οικονομίες.
Στην περίπτωση του κυπριακού «κουρέματος» θέλησε να τιμωρήσει αυτούς που μετέφεραν σε φορολογικούς παραδείσους κεφάλαια και πλούτο.
Παράλληλα όμως αδιαφόρησαν για τις συνέπειες. Στην πρώτη περίπτωση κατέστρεψαν την αγορά ομολόγων. Στην δεύτερη περίπτωση έπληξαν ανεπανόρθωτα το χρηματοπιστωτικό σύστημα και κατ’ επέκταση την τραπεζική πίστη.
Το χειρότερο όμως είναι ότι κανένας δεν πιστεύει ότι τα πράγματα θα σταματήσουν εδώ. Όλοι αναρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος και μάλιστα ήδη κυκλοφορούν και ονόματα χωρών.
Το Ευρωπαϊκό όραμα ολοένα ξεθωριάζει και οι περισσότεροι έχουν την αίσθηση ότι χάνεται.
Το σπουδαιότερο ίσως μεταπολεμικό πολιτικό επίτευγμα ισοπεδώνεται.
Η προσδοκία και το όνειρο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο.
Ας μην μιλήσουμε βέβαια για την περίφημη «Κοινοτική Αλληλεγγύη», που θεωρήθηκε ότι είναι η βάση του οικοδομήματος της Ενωμένης Ευρώπης. Έχει προ πολλού ποδοπατηθεί.
Είναι φανερό ότι «οι ασκοί του Αιόλου», έχουν ήδη ανοίξει. Πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ότι στο πέρασμα τους θα σαρώσουν τα πάντα. Οι τριγμοί του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος ακούγονται ήδη έντονα.
Το ερώτημα, που εύλογα δημιουργείται, είναι : Μήπως πρόκειται για την αρχή του τέλους; Ο χρόνος θα δείξει.
Η εμπειρία της Κύπρου έδειξε καθαρά ότι οι χώρες δεν διαθέτουν εναλλακτικές λύσεις και οργανωμένο σχέδιο, μπροστά σε μια ισοπεδωτική πολιτική που κυνικά επιβάλλουν οι ισχυροί.
Γι’ αυτό τα επόμενα βήματα της Ελλάδας πρέπει να είναι προσεκτικά και υπεύθυνα.
