Κατά καιρούς έχουν ακουστεί σενάρια περί πτώχευσης και χρεοκοπίας της Ελλάδας, όσο ακόμα διαρκεί η οικονομική κρίση και «ακμάζει» στα πλαίσια της οικονομίας της χώρας μας. Η πλειονότητα των πολιτών πιστεύει ότι μία ενδεχόμενη χρεοκοπία και μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας θα φανούν μοιραίες για την οικονομία και την κοινωνία της χώρας μας.
Προφανώς μία ενδεχόμενη χρεοκοπία θα είναι η «τελική σπίθα που θα οδηγήσει στο μπουρλότο», γιατί οι συνέπειες θα είναι αν όχι καταστροφικές, ισοπεδωτικές για το βάρος που μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία. Όταν ένα κράτος οδηγείται σε πτώχευση τότε αδυνατεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις του προς το εξωτερικό και κατά συνέπεια τα ληξιπρόθεσμα χρέη του. Επόμενες συνέπειες είναι μία μεγάλη τραπεζική κρίση, μία εκτεταμένη οικονομική κρίση καθώς οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών και τέλος μία κοινωνική κρίση. Αδυνατώντας να πληρώσει και τις υποχρεώσεις του προς το εσωτερικό, τους πολίτες του δηλαδή, αφού η ρευστότητα που έχει το κράτος δεν φτάνει για να πληρώσει τους μισθούς, τις συντάξεις κλπ., το βιοτικό επίπεδο της χώρας μειώνεται ραγδαία και επέρχεται η πείνα, η εξαθλίωση και η αύξηση της εγκληματικότητας.
Ποιος δεν έχει διαβάσει για την πτώχευση που είχε κηρυχθεί στην Ελλάδα τον Μάιο του 1932 από την κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ως αποτέλεσμα του εξωτερικού χρέους που είχε δημιουργηθεί από την τότε οικονομική κρίση; Η υπερβολική λήψη δανείων που είχε πάρει η χώρα για την ενίσχυση της αναπτυξιακής πολιτικής του τότε πρωθυπουργού και η υποτίμηση της δραχμής, οδήγησαν την Ελλάδα του 1930 στα όρια της χρεοκοπίας και λίγο αργότερα στην κήρυξη της πτώχευσης.
Αυτό που έγινε τότε λοιπόν δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που γίνεται τώρα, με την μόνη διαφορά ότι η Ελλάδα του σήμερα υπερχρεώθηκε όχι μόνο για την υλοποίηση διαφόρων επενδύσεων που έφυγαν εκτός προϋπολογισμού, (πχ. Ολυμπιακοί Αγώνες) αλλά από την αλόγιστη κλεψιά του δημοσίου τομέα, την φοροδιαφυγή και τον ανεξέλεγκτο δανεισμό των Ελλήνων πολιτών από τις τράπεζες.
Η κήρυξη πτώχευσης για την Ελλάδα όμως δεν είναι απλή υπόθεση καθώς σε αυτήν στηρίζονται οι πιστωτές της από το εξωτερικό. Με μία ενδεχόμενη πτώχευση το χρέος της Ελλάδας προς τους πιστωτές της μηδενίζεται και παράλληλα μηδενίζονται και οι τόκοι, με αποτέλεσμα οι χώρες του εξωτερικού που μας έχουν δανείσει να χάσουν τα χρήματά τους. Όπως αντιλαμβάνεστε κάτι τέτοιο οι μεγαλοπιστωτές μας δεν θα το αφήσουν να γίνει, αφού προτιμούν να μας επιβάλλουν μνημόνια που θα έχουν σταδιακό κέρδος για τα «ταμεία» τους σε βάθος χρόνου, παρά να τα χάσουν τελείως σε μια στιγμή.
Κλείνοντας λοιπόν οι λέξεις χρεοκοπία και πτώχευση μπορούν να χαρακτηριστούν ως «καταστροφικές» με όλες τις συνέπειες που εξηγήσαμε παραπάνω, αλλά για την Ελλάδα αυτές οι λέξεις πρέπει να εξεταστούν από εκατομμύρια πλευρές για να φτάσουν στο σημείο να ειπωθούν από επίσημα χείλη.
Ευγενία Καραντζά
