Της Ελένης Παπαδοπούλου
Αναρωτιέμαι καμιά φορά, τώρα μάλιστα που έχω περισσότερο χρόνο για ελεύθερη κατάδυση στις σκέψεις μου, πώς γίνεται μέσα σε μια τριετία, να διαλύθηκε το σύμπαν! Δεν θέλω να αναλωθώ σε οικονομικές αναλύσεις, άλλωστε είμαι άνθρωπος της εσωτερικότητας, γιατί πάντα προσπαθώ να βρω, πρώτα μέσα μου την άκρη του νήματος και μετά τριγύρω μου. Άλλωστε το να ανακαλύπτεις καθημερινά ψήγματα αισιοδοξίας για να μην τελματώσεις, θέλει πολύ δουλειά ιδιαίτερα μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όπου το σύστημα σε τραβάει από τα μαλλιά στον πάτο.
Εκείνο λοιπόν που με ενοχλεί περισσότερο απ? όλα, δεν είναι μόνο ότι μας κλέψανε και μας κλέβουνε συστηματικά τις δουλειές μας, τα σπίτια μας, τις καταναλωτικές μας συνήθειες- γιατί είναι αλήθεια ότι είχαμε αρκετές- ή την καθημερινότητά μας, είναι ότι έβαλαν χέρι στην ψυχή μας! Το να σου κλέβουν τα όνειρα και το χαμόγελο είναι αλητεία μεγάλη! Και το μεγάλο αναπάντητο ερώτημα μου, είναι γιατί το αφήσαμε να γίνει και να εξελιχθεί και κυρίως γιατί το επιτρέπουμε ακόμα.
Δεν μπορώ πλέον ο καθημερινός μου πρωϊνός καφές- από τις ελάχιστες συνήθειές μου που εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα- να είναι καφές? μνημόσυνου! Θέλω να γίνει ξανά καφές χαράς και αθώου κους- κους, θέλω να μην αναλύω με κάθε γουλιά τα προβλήματά μου, να μην αρχίζει και να τελειώνει με ένα αχ- βαχ! Την μαγική? συνταγή ψάχνω! Τέτοια όμως δεν υπάρχει είναι σίγουρο. Η ζωή δεν είναι οφθαλμαπάτη, δεν περπατάς τάχα μου πάνω στα νερά του Τάμεση σαν εκείνο τον περιβόητο μάγο που συγκλονίζει στην Αγγλία τα πλήθη, είναι ζωή κανονική.
Πού κρύφτηκε η χαμένη μας δύναμη; Που είναι εκείνη η επαναστατική διάθεση που κάποτε είχαμε όλοι μας ακόμα κι όταν ήμασταν επαναστάτες χωρίς αιτία; Γιατί λοιπόν τώρα που αντιστράφηκαν οι όροι και υπάρχει η αιτία μας τέλειωσε η επανάσταση; Η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω σε μια εντελώς παράλογη εγκατάλειψη των δυνάμεών μας, είναι ο στραγγαλισμός της ψυχής μας. Το έχω ξαναγράψει και το πιστεύω, ό,τι ο πόλεμος που γίνεται δεν είναι μόνο οικονομικός, είναι πρωτίστως ψυχολογικός και ο τελευταίος καλά μελετημένος, ήταν εκείνος που έδωσε στα τέρατα του πολιτικού συστήματος το μέσον για να πετύχουν την καταστροφή μας, για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους.
Όμως κατ? εμέ, άνθρωπος που δεν χαμογελάει, δεν μπορεί να επαναστατήσει! Δεν μπορεί να αντιδράσει! Σε πείσμα λοιπόν όλων εκείνων που αποφάσισαν να μας τελειώσουν έτσι ανελέητα και απρόκλητα, οφείλουμε ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί, να ανακτήσουμε το χαμένο μας χαμόγελο για να σωθούμε. Πώς; Ούτε εδώ υπάρχει μαγική συνταγή, όμως όπως λέει κι ο ποιητής «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή»! Άλλωστε, τίποτα δεν κατακτήθηκε χωρίς κόπο, ότι έχουμε κι ότι μας έκλεψαν, το κερδίσαμε μόνοι μας. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας και μιλώ γι αυτούς στους οποίους απευθύνομαι. Οι υπόλοιποι, δεν με νοιάζουν καθόλου?
Θέλω λοιπόν να γελάσω ξανά! Ακόμα και ως κραυγή! Ζητάω πολλά;
