Γράφει ο Χάρης Κανελλακόπουλος
Ακούστηκαν οι λέξεις στον ψίθυρο μιας φθινοπωρινής βροχής που δρόσιζε το πρωινό της μικρής μας πόλης.
Η πρώτη ήταν η Ειλικρίνεια που δείχνει το καθαρό μας προσωπο .
Ακολούθησε η Εμπιστοσύνη που καθορίζει τις σχέσεις μας και μετά ο Σεβασμός που αρμόζει σε ότι αγαπάμε.
Και ο ψίθυρος έγινε κραυγή που έψαχνε στην πόλη να ακουστεί.
Και χάθηκαν οι λέξεις στους λασπωμένους δρόμους οταν φάνηκαν η Υποκρισία και το Ψεμα .
Μην αγγίζεις μου είπαν.
Αυτή η πόλη είναι φτιαγμένη από σπασμένα γυαλιά και θα ματώσεις.
Φύγε όσο ακόμα μπορείς και ζήσε με τις αναμνήσεις σου.
Κι αν κάτι αλλάξει επιστρέφεις.
Ίσως τότε να σε χρειαστούν ………
Οι νέοι που μπορούν να φωνάζουν δυνατά.
………που ξέρουν τις κραυγές να τις κάνουν μουσικές.
Καλημέρα
