Του Γιώργου Κοντογιάννη
Κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλάζουν μαζί και ένα σωρό διοικήσεις, κρατικοί παράγοντες, συμβούλια και θέσεις ονομαζόμενες κλειδιά στον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό. Αυτό γίνεται θεωρητικά για δύο λόγους: πρώτον γιατί υποτίθεται ότι η νέα κυβέρνηση χρειάζεται τους «δικούς» της ανθρώπους για να συνεργαστεί καλύτερα και δεύτερον ένας μεγάλος αριθμός στελεχών θέλουν ανταμοιβή ανάλογη με τον αγώνα που έκαναν για να εκλεγεί ένα κυβερνών κόμμα στην εξουσία. Στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι άγνωστος αυτός ο άγραφος κανόνας που ισχύει στη χώρα μας, αλλά ανεβαίνουν στην εξουσία. Κανονικά θα έπρεπε η πολιτική να αναδεικνύει την ικανότητα, τη γνώμη και την αξία, έτσι ώστε να προχωράνε οι κοινωνίες μόνες τους χωρίς την «αμαρτωλή» προέκταση του ιερού δικαιώματος της ψήφου, αλλά από πού λείπουν τα πάθη στη σύγχρονη ζωή μας που θα λείψουν από την πολιτική;
Η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος του κοινοβουλευτικού μας βίου που έχει κυριολεκτικά χωρίσει σε μπλε και πράσινη κρατική εποχή ήταν ασφαλώς εκείνη της εναλλαγής σtην εξουσία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η μόνη διαφορά υπήρχε στο ότι το ΠΑΣΟΚ στα πρώτα χρόνια τουλάχιστον της διακυβέρνησης της χώρας μέχρι το 1989 αναδείκνυε άγνωστα στελέχη και ψηφοφόρους από την κομματική βάση. Σε φωνάζανε από το δρόμο να σε κάνουν διοικητή ή πρόεδρο σε κρατικό φορέα, Νομάρχη και Περιφερειάρχη τότε που οι θεσμοί αυτοί ήταν διορισταίοι. Στη ΝΔ από την άλλη όλα γίνονταν και γίνονται με την υπόδειξη βουλευτή. Αυτό δεν είχε πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα τόσο για τις κυβερνήσεις της κεντροδεξιάς όσο και για τον βουλευτή αργότερα…
Την τελευταία η ίδια η πολιτική έχει εφεύρει την περίφημη αμεροληψία μέσω των σχετικών επιτροπών της Βουλής που ανέλαβε να ελέγχει βιογραφικά ενδιαφερόμενων και να τους τσεκάρει με ακροάσεις και ειδικές διαδικασίες. Στην αρχή φάνηκε να λειτουργεί αυτό κυρίως μέχρι τα χρόνια της περίφημης κρίσης καθώς μπήκαν στη ζωή μας τα στελέχη των σούπερ βιογραφικών με σπουδές νεώτερης και εξελιγμένης παιδείας. Στην πορεία τα κόμματα εξουσίας καταφέρνουν να ελέγχουν «διά της τεθλασμένης» ακόμη και αυτή τη διαδικασία προκρίνοντας τα πρόσωπα που έδειχνε καταφανώς να έχει προτιμήσει η κυβέρνηση και το κόμμα. Επί ΣΥΡΙΖΑ είδαμε σαφώς νέας πολιτικής κουλτούρας τέτοιους τύπους οι οποίοι ουδέποτε φαντάζονταν στα εικοσιπέντε τους στη νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού ότι στα εξήντα θα ήταν διοικητές, πρόεδροι και παράγοντες του κράτους! Μέχρι να προσαρμοστούν στην ιδέα πέρασαν τεσσεράμισι χρόνια κι ακόμη αν τους ρωτήσεις τι τους πείραζε ή τους προβλημάτισε πιο πολύ ασκώντας διοίκηση μπορεί και να σου που το εικόνισμα του Χριστού στον τοίχο!
Οι εποχές διακυβέρνησης από τη ΝΔ των Μητσοτάκιδων έχει πάντα το ενδιαφέρον στοιχείο την ανάδειξης προσώπων σε κρατικές θέσεις της ευρύτερης κεντροδεξιάς και του κέντρου και νέων στελεχών. Το είδαμε και στη σύνθεση της κυβέρνησης. Ο Μαυρογιαλούρος της παλαιάς δεξιάς πέθανε. Ο Κρούεζας όμως που τον υποδυόταν στην ταινία εκείνη ο Παπαγιαννόπουλος, ζει και βασιλεύει. Ο κομματάρχης φίλος του βουλευτή και μάλιστα τώρα ανοίγει και το παιχνίδι σε πρόσωπα που κάποτε ήταν απίθανο να τα δει σε κυβέρνηση ΝΔ, μιας και το κεντρώο ΠΑΣΟΚ άφησε αρκετά ορφανά… Υπάρχει ποτέ περίπτωση να αλλάζει αυτό στην ελληνική πολιτική σκηνή; Ασφαλώς όχι. Τα ελλατώματα και τα πάθη των πολιτών είναι οι αρετές των πολιτικών. Και πάει λέγοντας… Έρμη Ελλάδα…
