• Οι παρελάσεις παλιά ήσαν υποδειγματικές και είχαν έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερο παλμό. Η πειθαρχία που επικρατούσε δείχνει τη σημασία που δινόταν στις εθνικές επετείους. Δεν υπήρχαν ούτε κάγκελα για να διαχωρίσουν τον κόσμο, ούτε αστυνομικοί, ούτε γίνονταν επεισόδια.
Τα χρόνια τα δικά μας, η παρέλαση γινόταν επί της 28ης Οκτωβρίου. Από την Αγία Κυριακή προς την πλατεία και κάπου στην Εμπορική Τράπεζα διαλυόμαστε. Σήμερα οι παρελάσεις είναι απλά μια τυπική διαδικασία.
• Οι σχολικές γιορτές ήσαν θεαματικές και οι μαθητές αγχωμένοι λες και επρόκειτο για την παράσταση της ζωής τους. Τώρα τα ποιήματα διαβάζονται από μέσα.
• Γυμναστικές επιδείξεις: Γίνονταν στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς και ήταν το αποκορύφωμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Κάναμε ασκήσεις και χορούς, ανεβάζαμε θεατρικά και μετατρέπαμε τη λήξη του σχ. έτους σε γιορτή. Σήμερα την τελευταία μέρα τα μεγαλύτερα παιδιά παίρνουν μαζί τους μια δεύτερη αλλαξιά και μπόλικες σακούλες για μπουγέλωμα και οι γιορτές περιορίζονται στις μικρότερες τάξεις.
• Στις γυμναστικές επιδείξεις μαθητές και δάσκαλοι προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν γονείς, θεατές ακόμα και τοπικούς παράγοντες – ιδιαίτερα στην επαρχία – με τις επιδεξιότητες και τις σωματικές ικανότητες των μικρών μαθητών. Η δεξιοτεχνία, η αρμονία, ο συγχρονισμός στις γυμναστικές ασκήσεις αποδείκνυαν σύμφωνα με τις απόψεις κάποιων παλαιών εκπαιδευτικών και την πειθαρχία των μαθητών, άρα και την αρτιότητα του διδασκαλικού τους έργου! Έτσι οι γυμναστικές επιδείξεις κατέληγαν να είναι το σημαντικότερο γεγονός όλης της σχολικής χρονιάς και δάσκαλοι και μαθητές να δουλεύουν πυρετωδώς και να προσπαθούν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους.
• Στις πρώτες τάξεις μάλιστα του Δημοτικού, όλες τις ελεύθερες ώρες μας, και πολλές από τις ώρες των μαθημάτων, τις ξοδεύαμε στις πρόβες και στις προετοιμασίες για τις «επιδείξεις» των οποίων η διοργάνωση κάθε χρόνο οριοθετούσε και το τέλος της σχολικής περιόδου και τις περιμέναμε πώς και πώς.
• Όταν άρχιζε η φούρια για τις επιδείξεις, με το βάλε-βγάλε στολές και κοστούμια και με το πες και ξαναπές στιχάκια, ποιήματα και τραγούδια, έφευγαν οι τελευταίες μέρες χαρούμενες και γεμάτες δραστηριότητες. Ασκήσεις, αθλοπαιδιές, χορευτικά, ταμπλό-βιβάν, σκετς, απαγγελίες, απορροφούσαν όλη μας την προσοχή κι εξασκούσαν τις επιδεξιότητές μας, εξαντλούσαν όμως τους δασκάλους και τους έφερναν στα όρια των αντοχών τους.
• Τα κορίτσια χόρευαν χορούς παραδοσιακούς, όπως «Μες του Μαγιού τις μυρωδιές», ενώ τα κορίτσια της Έκτης χόρευαν πάντα το «Μισεύω και τα μάτια μου, δακρύζουν λυπημένα». Σήμερα χορεύουν κυρίως μοντέρνους χορούς, όπως χιπ- χοπ και ζούμπα, σε πάρτυ των σχολείων, για να βγάλουν τα έξοδα της πενταήμερης.
• Οι γυμναστικές επιδείξεις αποτελούν μια από τις πιο έντονες σχολικές αναμνήσεις μας, γιατί παθαίναμε “πολιτισμικό σοκ” από την έκθεση στα μάτια τόσων θεατών…
• Εκδρομές : Οι μαθητές πάντα, εκτός από το διάλειμμα, αγαπούσαν και τις εκδρομές, είτε ήσαν περίπατοι είτε μονοήμερες.
• Για τον περίπατο οι δάσκαλοι μας προειδοποιούσαν από την προηγούμενη μέρα, για να γίνει η προετοιμασία για το κολατσιό, το ανάλογο ντύσιμο και τα αξεσουάρ που θα συνόδευαν τον περίπατο: μπάλα για τα αγόρια, σκοινάκι για τις κοπέλες. Κι ο περίπατος άρχιζε…
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_original”,”fid”:”140762″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”312″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”500″}}]]
• Σε στοίχιση αυστηρή, η πορεία συνοδευόταν με τραγούδια που έκαναν αισθητή την παρουσία μας από όπου περνούσαμε. Πλούσιο ρεπερτόριο. Και η επιστροφή το ίδιο, όμως εδώ λέγαμε μόνο ένα τραγούδι. To ίδιο πάντα. Μέχρι που φτάναμε στο πορτόνι του σχολείου.
«Ηπι ήπι ούμε
σας ευχαριστούμε
να μας πάτε κι άλλη
νάναι πιο μεγάλη».
• Όταν φθάναμε στον προορισμό μας, τα αγόρια άρχιζαν την μπάλα και τα κορίτσια κρυφτό, σχοινάκι, περνά περνά η μέλισσα κ.λ.π.
• Άλλες φορές έντεχνα ο δάσκαλος παρέδιδε μάθημα κατά τη διάρκεια της εκδρομής, αλλά ήταν τόσο αλλιώς που δεν σε πείραζε καθόλου. Ακόμα κι αυτός άλλαζε. Πιο φιλικός και λιγότερο αυστηρός καμιά φορά έπαιζε και μπάλα μαζί σου!!!
• Η πρώτη ημερήσια εκδρομή μου στο Δημοτικό ήταν στο Κουνουπέλι. Ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά του κεφτέ που μας είχε ετοιμάσει η μαμά για το λεωφορείο. Οι πιο προκομμένες τους τηγάνιζαν το πρωί κι έτσι ο κεφτές έβγαινε ιδρωμένος και μαλακός από το μπωλ! Στα αξεσουάρ, εκτός από το τάπερ, ήταν το κασετόφωνο και η φωτογραφική με το φιλμ.
• Η επιστροφή ήσυχη. Οι περισσότεροι κοιμόνταν στο λεωφορείο και όσοι ήταν ξύπνιοι αμίλητοι και αποκαμωμένοι κοιτούσαν έξω από το παράθυρο στα χαμένα. Ακόμα κι η μουσική που έπαιζε ήταν υποτονική. Μια μελαγχολία που μεγάλωνε πλησιάζοντας στον Πύργο!
• Περίπατοι, μονοήμερες ή με διανυκτερεύσεις, οι εκδρομές ήσαν από τα λίγα πράγματα που σου έμεναν τελειώνοντας το σχολείο.
• Και η ζωή είναι μια μεγάλη εκδρομή!!! Με μικρές μικρές διαδρομές, πότε ευχάριστες, πότε κουραστικές…. Ακόμα και χωρίς προορισμό.
• Ας κρατήσουμε κι εμείς μόνο τα καλύτερα… Σημασία έχει η διαδρομή !
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_original”,”fid”:”140761″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”1104″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”1650″}}]]
Από facebook της κυρίας Κατερίνας Αναγνωστοπούλου-Σωτηροπούλου.
ΗΛΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Συγχαρητήρια, συνεχίστε για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
