Η πορεία της ελληνικής οικονομίας, οι επιπτώσεις της μνημονιακής περιόδου και οι προκλήσεις της επόμενης ημέρας βρέθηκαν στο επίκεντρο συζήτησης στο συνέδριο «Εθνικό Σχέδιο Δράσης υπό συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας», που διοργάνωσε ο Κύκλος Ιδεών σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Οι παρεμβάσεις των Μιχάλη Σάλλα, Παναγιώτη Ρουμελιώτη και Θεοχάρη Φιλιππόπουλου ανέδειξαν τόσο τη βελτίωση βασικών οικονομικών δεικτών τα τελευταία χρόνια όσο και τις αδυναμίες που εξακολουθούν να επηρεάζουν την ελληνική οικονομία. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο γεγονός ότι, παρά την αύξηση του ΑΕΠ και την ενίσχυση των επενδύσεων, η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει χαμηλές επιδόσεις σε επίπεδο εισοδήματος σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν ακόμη το δημόσιο χρέος, η αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και οι επιπτώσεις του αυξημένου κόστους ζωής στη μεσαία τάξη και τις μικρότερες επιχειρήσεις.
Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση:
Μια αποτίμηση της πορείας της ελληνικής οικονομίας επιχειρήθηκε σε πάνελ στο πλαίσιο του ετήσιου Συνεδρίου με τίτλο «Εθνικό Σχέδιο Δράσης υπό συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας», που διοργανώνει ο Κύκλος Ιδεών σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.
Ο κ. Μιχάλης Σάλλας, Πρόεδρος του LYKTOS GROUP, εκτίμησε ότι χρειάζονται ακόμη τέσσερα με πέντε χρόνια προκειμένου η χώρα να επανέλθει στα επίπεδα του 2008. «Η Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει μικρή», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι κάθε φορά που η χώρα ετοιμάζεται να κάνει το άλμα, «ένας μηχανισμός εσωστρέφειας την κρατάει πίσω». Πρόκειται, όπως προσέθεσε, για έναν μηχανισμό που ενεργοποιείται από την ελίτ γύρω από το πολιτικό σύστημα.
Ως παράδειγμα ανέφερε ότι το 1990, την ώρα που η Ευρώπη αναδιαρθρωνόταν, στην Ελλάδα η δημόσια συζήτηση μονοπωλούνταν από το ποιος θα μπει φυλακή στο πλαίσιο της υπόθεσης Κοσκωτά. «Θυσιάστηκε η Ελλάδα γιατί ήθελαν να κλείσουν τον Παπανδρέου φυλακή. Αυτό το πληρώνουμε ακόμη και σήμερα», σημείωσε.
Αναφερόμενος στο Ταμείο Ανάκαμψης, επισήμανε ότι η Ελλάδα έλαβε από τις μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις σε επίπεδο ΕΕ, ωστόσο απουσίαζε η «σπονδυλωτή δομή» από κυβερνητικής πλευράς, δηλαδή ένα σχέδιο ανάπτυξης της περιφέρειας και του κέντρου που θα κατεύθυνε τα κονδύλια εκεί όπου θα ενίσχυαν ουσιαστικά τη χώρα.
Τις συνέπειες της μνημονιακής περιόδου παρομοίασε με εκείνες ενός πολέμου ο κ. Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Ομότιμος Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και τέως Αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής του ΔΝΤ.
Παρότι αναγνώρισε ότι η χώρα έχει επανέλθει σε θετική τροχιά τόσο ως προς τον ρυθμό μεγέθυνσης του ΑΕΠ όσο και ως προς τις επενδύσεις, υπενθύμισε ότι παραμένει η φτωχότερη χώρα της ΕΕ μαζί με τη Βουλγαρία, μια πραγματικότητα που χρειάζεται χρόνια για να αλλάξει. Ως προς το δημόσιο χρέος, σημείωσε ότι έχει μειωθεί κατά 44% ως ποσοστό του ΑΕΠ από το 2021 έως σήμερα, με την πρόβλεψη να φτάσει στο 120% το 2029.
Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας δεν θα παραμείνει εσαεί στο 2%, ενώ υπενθύμισε ότι πριν από την κρίση το χρέος βρισκόταν στο 129% και η κρίση δεν ξέσπασε μόνο εξαιτίας αυτού, αλλά και λόγω του υψηλού εξωτερικού χρέους. Έκλεισε με την επισήμανση ότι το ποσοστό των επενδύσεων θα έπρεπε να είναι υψηλότερο, ιδίως μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, και εξέφρασε ανησυχία για το χαμηλό ποσοστό αποταμίευσης.
Πιο ισορροπημένη εικόνα παρουσίασε ο κ. Θεοχάρης Φιλιππόπουλος, Πρόεδρος της Capital.gr ΑΕ και των Αττικών Εκδόσεων ΑΕ και Πρόεδρος της ΕΝΕΔ, αναγνωρίζοντας τις σημαντικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην ελληνική οικονομία από το 2019: αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας στις αγορές, μείωση του κόστους δανεισμού, αποτελεσματική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και μεταρρυθμίσεις που έχουν διαμορφώσει ευνοϊκότερο περιβάλλον για τις επιχειρήσεις.
Παράλληλα υπογράμμισε τις μόνιμες παθογένειες: «Δυστυχώς υπάρχει διαφθορά στη χώρα και η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να την τιθασεύσει. Όταν υπάρχει διαφθορά, δεν υπάρχει υγιής ανταγωνισμός». Χαρακτήρισε «εντελώς μονοδιάστατο» το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, που στηρίζεται σε Airbnb, αγορές ακινήτων από αλλοδαπούς και τουρισμό, και εμφανίστηκε ιδιαίτερα κριτικός για τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στους εύπορους και τη μεσαία και μικρομεσαία τάξη, σημειώνοντας ότι το κόστος ζωής έχει αυξηθεί δραματικά.
