Γράφει η Κατερίνα Αναγνωστοπούλου – Σωτηροπούλου
Πριν γίνουν τα «τελειώματα» μεσολαβούσε κάτι άλλο πολύ σημαντικό: η σύνταξη του προικοσύμφωνου, που έγραφε την προίκα της νύφης, στην οποία δεν ήταν απαραίτητο το σπίτι. Η νύφη πήγαινε στο σπίτι του γαμπρού. Ήταν υποτιμητικό να πάει κάποιος σώγαμπρος στο σπίτι της νύφης.
Η σύνταξη του προικοσύμφωνου γινόταν σ’ ένα πρόχειρο χαρτί, όπως τα ιδιωτικά συμφωνητικά, αλλά η δύναμή του ήταν τεράστια. Στο πάνω μέρος σχηματιζόταν το σύμβολο του Σταυρού και υπογραφόταν κανονικά. Το τί θα έπαιρνε ο γαμπρός δε γραφόταν πουθενά. Το προικοσύμφωνο ήταν «νόμος» που τηρείτο με ευλάβεια στα χωριά μέχρι και τη δεκαετία του ’60.
Το προικοσύμφωνο και η σύνταξή του ήταν συνήθως κάτι «επίπονο», που έφτανε κάποιες φορές να δρα «αφαιρετικά» ως προς την ανθρώπινη υπόσταση και την προσωπικότητα γενικά.
Αρκετά συμπεθεριά είχαν διαλυθεί για έναν «τέντζερη» (κατσαρόλα) ή ένα «κακάβι» (καζάνι), που δεν έγινε δεκτό να γραφτεί στο προικοσύμφωνο ή που γράφτηκε και δεν δόθηκε!
(Συνεχίζεται)
