Η πρόταση του Μακάριου Λαζαρίδη να ανορθώσει τη χρηματική ζημιά (και εντόκως όπως διατείνεται!) αποτελεί μια πρωτοφανή ομολογία της πράξης του και επιβεβαίωση της ποινικά κολάσιμης πράξης της απάτης, μέσω πλαστογραφίας στην συγκεκριμένη περίπτωση, με σκοπό τη βλάβη περιουσίας του Δημοσίου (και του Οργανισμού της Βουλής) και την επαύξηση της περιουσίας του ίδιου του κ. Λαζαρίδη, μέσω της πράξης αυτής και την ταυτόχρονη βλάβη της περιουσίας του θύματος. Πρέπει να τονιστεί πως η ανόρθωση της όποιας οικονομικής βλάβης δεν αίρει τον κολασμό της ποινικής παράβασης!
Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε την πραγματική συρροή της απάτης με την πράξη της ψευδούς δηλώσεως – βεβαιώσεως. Ο κ. Λαζαριδης αποδέχεται την ψευδή βεβαίωση και επί της ουσίας την απάτη, δηλώνοντας την πρόθεση του να ανορθώσει την όποια οικονομική βλάβη έχει προκαλέσει και μάλιστα εντόκως.
Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση και σε ανάλογες υποθέσεις, ο νομοθέτης αποδεσμεύει τον ποινικό κολασμό από την ανόρθωση της οικονομικής ζημίας. Γίνεται δηλαδή νομικά και δικονομικά αποδεκτό, πως η ανόρθωση της οικονομικής βλάβης αποτελεί, περιοριστικά και μόνον, αστικής φύσεως διόρθωση και αποδεσμεύεται ο δικαστής από την ευχέρεια του ως προς τον ποινικό καταλογισμό της πράξης.
Ανεξάρτητα δηλαδή με το εάν ο δράστης επέστρεψε τα παρανόμως αποκτηθέντα αγαθά, για την κύρια πράξη του και πιο συγκεκριμένα της απάτης, ακόμα και εάν αντιμετωπιστεί ευμενέστερα, δύναται να καταδικαστεί κατά τω νόμω περιγραφέντα, καθώς ο δόλος της απάτης είναι βέβαιος, υπερχειλής και κατά την συνθήκη της εθελοντικής ανόρθωσης και ομολογημένος!!!
Η σκοπιμότητα πίσω από τη νομική στρέβλωση
Στην περίπτωση μας ο κ. Λαζαρίδης αποπειράται μια ερμηνευτική σοφιστεία και επί της ουσίας προσπαθεί να δημιουργήσει μια νομική στρέβλωση και κοινωνική σύγχυση αναφορικά με την αλήθεια των πράξεων του.
Δανείζεται σκοπίμως μια διαδικασία που αφορά τον φορολογικό έλεγχο, κατά την οποία, ο ελεγχόμενος που αποκρύπτει εισόδημα, εφόσον κατά την αποκάλυψη της φοροαποφυγής, επανέλθει με διορθωτική δήλωση που συμπεριλαμβάνει τα μη δηλωθέντα εισοδήματα, διαφεύγει των εξοντωτικών κυρώσεων και η επιβάρυνση του περιορίζεται στην καταβολή του φόρου που αντιστοιχεί στο μη δηλωθέν εισόδημα, προσαυξημένο με αναλογικό τόκο υπερημερίας.
Το ίδιο συμβαίνει στις αστικές διαφορές, όπου στην περίπτωση της ανόρθωσης της όποιας οικονομικής ζημιάς και στην επιπλέον καταβολή τόκου που αποδέχεται ως προσήκοντα όποιος έχει υποστεί την βλάβη, η υπόθεση θεωρείται λήξασα και άνευ αντικειμένου.
Ποινικό το αδίκημα στην υπόθεση Λαζαρίδη
Μόνο που στην περίπτωση μας τα «δάνεια» των ερμηνειών από τις αστικές ή τις φορολογικές υποθέσεις δεν είναι προσήκοντα και νομικά ορθά. Καθώς στον πυρήνα της υπόθεσης υπάρχει ποινικό αδίκημα απάτης, με την σωρευτική περίσταση της ψευδούς βεβαίωσης, εάν όχι της πλαστογραφίας.
Είναι επίσης κρίσιμο να αναφέρουμε πως στην περίπτωση μας ο βεβλημένος, αυτός δηλαδή που έχει υποστεί την βλάβη μέσω της απάτης είναι το Δημόσιο και ο Οργανισμός της Βουλής, άρα θα πρέπει να εξεταστούν οι συνθήκες κάτω από της οποίες επήλθε η βλάβη, καθώς εάν αποκαλυφθεί γνώση περί της αναλήθειας της βεβαιώσεως του κ. Λαζαρίδη από κρατικούς λειτουργούς ή από επιτετραμμένους θεσμικά να προασπίζουν τα συμφέροντα του Δημοσίου, τότε η πράξη αποκτά κακουργηματικά χαρακτηριστικά, καθώς αποτελεί ιδιώνυμη ποινική παράβαση.
Απαιτείται έρευνα για κακουργήματα και εγκληματική οργάνωση
Ως εκ τούτου θα πρέπει να ερευνηθεί για ηθική αυτουργία στις ποινικά κολάσιμες πράξεις, ο βουλευτής που προσέλαβε τον κ. Λαζαρίδη ως επιστημονικό συνεργάτη, ή όποιος άλλος δημόσιος λειτουργός που, στα πλαίσια των καθηκόντων του, έλεγξε την αρτιότητα των δικαιολογητικών που κατέθεσε ο κ. Λαζαριδης!
Στην περίπτωση βέβαια που κάποιος από τους προαναφερθέντες είχε γνώση της αλήθειας, τότε αναβαθμίζεται η διαδικασία σε κακουργηματική (κάτι που μπορεί να εδραιώνεται νομικά ούτως ή άλλως) και εάν σε αυτήν την διαδικασία υπήρξε, με γνώση της ψευδούς βεβαίωσης, η συνεννόηση τριών τουλάχιστον ατόμων, τότε συντρέχει δυνητικά και η περίπτωση της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης!
Επίσης, ένα από τα επιχειρήματα των κυβερνητικών βουλευτών σύμφωνα με το οποίο «μιλάμε για παλιά θέματα και του μακρινού παρελθόντος» κατατείνουν κυρίως στην άμεση επίκληση της παραγραφής της όποιας παράνομης πράξης, καθώς εννοούν πως ακόμα και εάν έγινε κάτι, είναι πλημμέλημα, (αν και όπως προαναφέρθηκε συντρέχουν βάσιμες συνθήκες αναβάθμισης της πράξης σε κακούργημα). Ωστόσο το επιχείρημα αυτό δεν ευσταθεί, καθώς ο χρόνος της παραγραφής ξεκινά να τρέχει από την στιγμή που το θύμα αποκτά γνώση, πως έπεσε θύμα απάτης και εξαιτίας αυτού μειώθηκε η περιουσία του και στην περίπτωση του κ. Λαζαρίδη αυτή η γνώση αποκτήθηκε μόλις μια εβδομάδα πριν.
Ποιοι οφείλουν να υποβάλουν μήνυση
Τέλος σε συνέχεια του προηγούμενου σκεπτικού οφείλουν τα πρόσωπα που διαχειρίζονται θεσμικά τα Νομικά Πρόσωπα που υπέστησαν την βλάβη, λόγω των ποινικών αδικημάτων του κ. Λαζαρίδη, όπως ο Πρόεδρος της Βουλής ή ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός να κινηθούν νομικά μέσω μηνυτήριας αναφοράς κατά παντός υπευθύνου συνετέλεσε με τις πράξεις του, μόνος του ή από κοινού, στην βλάβη του Ελληνικού Δημοσίου και της Βουλής των Ελλήνων.
Σε περίπτωση που ο κατά τω νομω επιτετραμμένος αδρανήσει, τότε αυτός καθίσταται παραβάτης και πλημμελώς ασκών τα καθήκοντα του, καθώς δεν προστατεύει τα δικαιώματα και την περιουσία του νομικού προσώπου που ασκεί διοίκηση και κατά μέρος διαχείριση.
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και πρωτοφανές, καθώς με την εθελοντική του βούληση να ανορθώσει την βλάβη οικονομικού χαρακτήρα που προκάλεσε, ο κ. Λαζαριδης ομολογεί την απάτη και την ψευδή βεβαίωση και πλέον ο λόγος περνά στους θεσμικά αρμόδιους.
in.gr
