Από τα γκάλοπ που βγαίνουν αυτές τις ημέρες – 6 μέχρι στιγμής κι από την ώρα που ανακοινώθηκαν τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού – τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει έκπληξη.
Η εικόνα που φιλοτεχνείται από τις μετρήσεις Interview, Real Polls, Alco, Opinion Poll, Pulse και GPO, είναι πάνω κάτω ίδια:
– Η ΝΔ διατηρεί δυνάμεις, αλλά δεν ξεπερνά το σημαντικό και ψυχολογικό όριο του 30%, η ΕΛΑΣ του Τσίπρα είναι καθαρά δεύτερη, ΠΑΣΟΚ και Καρυστιανού παλεύουν για την τρίτη θέση, με το σκορ να είναι 4-2 προς ώρας (στις 4 έρευνες πιο πάνω το ΠΑΣΟΚ, στις άλλες δύο η Ελπίδα για τη Δημοκρατία), αλλά όλα οριακά.
– Το περίπου 15% του Τσίπρα δεν εκπλήσσει. Μετά από περιπλάνηση του χώρου που κινούνταν ο παλαιός ΣΥΡΙΖΑ, ένα ποσοστό περίπου 80% των επιδόσεων του 2023, πήγε στον ιστορικό ηγέτη του. Αφού ουδείς τον εξέφρασε με πειστικότητα, επέστρεψε στον Τσίπρα, με άλλα λόγια.
– Το 12% που εμφανίζει η Καρυστιανού είναι ουσιαστικά το ποσοστό που εμφανίζεται την τελευταία διετία να εκφράζεται με δυσαρέσκεια, θυμό, αντισυστημισμό. Αν θέλετε και μία εκτίμηση, μάλλον την υποεκτιμούν σε αυτή τη φάση την Καρυστιανού. Ίσως δεν πιστεύουν ότι αυτά που βρίσκουν θα έχουν διάρκεια…
– Η μερική πτώση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τόσο θεαματική όσο μαρτυρά η απώλεια της δεύτερης θέσης και είναι μάλλον φυσιολογική. Επί δύο χρόνια ουσιαστικά δεν κέρδισε τον πάλαι ποτέ χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν απέσπασε σοβαρό ποσοστό από τους δυσαρεστημένους με την κυβέρνηση και μοιραία χάνει σε αυτή τη φάση την προσοχή και την όποια δυναμική θα μπορούσε να έχει αν εξακολουθούσε να κινείται μόνο του στηνκεντροαριστερά.
Τα δύο νέα κόμματα είναι στο επίκεντρο, κερδίζουν από την περιέργεια των ψηφοφόρων και θα φανεί, είτε σύντομα, είτε αργότερα, εάν αυτό το σκηνικό θα παγιωθεί ή είναι παροδικό και θα ανατραπεί υπό το βάρος της σφοδρής πολιτικής σύγκρουσης που εξελίσσεται.
Νόημα στις συνεργασίες
Το πρόβλημα που έχει το ΠΑΣΟΚ με αφορμή τις δημοσκοπήσεις δεν είναι κυρίως οι ίδιες οι …δημοσκοπήσεις, αλλά η ανάδειξη της πολιτικής κρίσης που βιώνει καιρό τώρα.
Ας ξεκαθαρίσουν τι έχουν αποφασίσει για την εκλογική στρατηγική και τις μετεκλογικές επιλογές. Ή θα δώσουν νόημα (έστω χωρίς ονόματα και… διευθύνσεις) στην «πολιτική αλλαγή με προοδευτική διακυβέρνηση, που έχει πει το συνέδριο ή θα εκπέμπουν διαρκώς αντιφατικά μηνύματα, που είναι και το χειρότερο. Πάντως δεν τους φταίει ο Δούκας, που μιλάει ανοιχτά για την κατεύθυνση των συνεργασιών.
Αν δεν το πράξουν λοιπόν, είναι μάλλον πιθανό ότι ο προοδευτικός / αντικυβερνητικός κόσμος, θα στραφεί αλλού. Διότι στις εκλογές ο κόσμος αυτός ψάχνει κυβέρνηση, όχι αντιπολίτευση.
– Τον δεξιόστροφο, που αποζητάει μόνο σταθερότητα, θα τον χάσουν έτσι κι αλλιώς όταν πιέσει τα πράγματα ο Μητσοτάκης, μην έχουν ψευδαισθήσεις…
Τα βάρη του Τσίπρα
Για τον Τσίπρα, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Μέχρι τώρα άντεξε και δεν έβαλε στο κάδρο παλαιά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Και φαίνεται ότι του βγαίνει, καθώς έτσι δείχνει ότι αναζητά πράγματι κάτι νέο. Το πρόβλημα όμως είναι τι θα κάνει μόλις θα αρχίσουν να του χτυπούν την πόρτα.
Για παράδειγμα, οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς που ανεξαρτητοποιήθηκαν (η Αχτσιόγλου παραιτήθηκε κιόλας) θα γίνουν δεκτοί; Ποιοι, πότε και πώς; Ακόμα και ξεχωριστά να πάνε, πάλι θα θολώσει η εικόνα. Άλλωστε ο Τσίπρας ούτε από «Αριστερά» έχει ανάγκη – το έβαλε και μόνος στον τίτλο ο άνθρωπος – ούτε αυτοί πρεσβεύουν κάποια «Νέα». Μην πω ότι είναι πιο παλιοί κι από τους παλιούς. Μία προσοχή οφείλει να τη δείξει ο πρόεδρος Αλέξης…
