Γράφει ο Χάρης Κανελλακόπουλος
Είδα την γιορτή να χτυπάει μια πόρτα κλειστή.
Στεκόταν στολισμένη και περίμενε να της ανοίξουν.
Περίμενα κι εγώ …….
Ένας υπέροχος ήλιος ζέσταινε τις ψυχές των ανθρώπων και από κάπου μακριά ακούστηκε ο τελάλης.
Ο Δήμαρχος της πόλης φάνηκε στην πόρτα και μια μικρή τελετή άφησε τα χρώματα να γεμίσουν την πόλη.
Αποκριές στην Πάτρα και τα χαμόγελα επιμένουν. Παράδοση για την πόλη.
Δεν ήξερα που να σταθώ.
Φορούσα την μάσκα που έκρυβε το χαμόγελο μου και με τα ματια ταξίδευα στο όνειρο.
Περπάτησα την πόλη χαζεύοντας τους μπάστακες και κάπου στο μπαλκόνι ενός ωδείου ένας μουσικός έδινε στην γιορτή το δικό του χρωμα.
Μοναχικές Αποκριες……….
Φορούσα την μάσκα.
Έλειπε η χαρα.Έλειπε η μουσική και οι χοροί.Κράτησα την ελπίδα και στήριξα το ένα μου πόδι γερά στην πλατεία.
Με το άλλο ανέβηκα σ’ενα σύννεφο και χόρεψα μ’αυτες τις δύσκολες μέρες.
Κράτησα την ελπίδα.
Μοναχικές Αποκριες………
Φορούσα την μάσκα.
……….και άνοιξα την πόρτα μου.
Καλημερα
