Ο συγκεκριμένος τύπος λοιπόν, ονόματι Κιουλάκ Βογιατζή, δεν ήταν στην Αθήνα χωρίς να έχει τίποτα να κάνει. Αντιθέτως, είχε αναλάβει μια μάλλον σημαντική δουλειά, αφού ήταν αυτός που πήγαινε από σπίτι σε σπίτι για να μαζέψει τον καθιερωμένο κεφαλικό φόρο. Το χαράτσι, για να είναι κατανοητό σε όλους. Και σύμφωνα με τον θρύλο, ήταν ένας τύπος που δεν γινόταν να περάσει απαρατήρητος: Σχεδόν δύο μέτρα, κάποιοι λένε ότι ήταν και πιο ψηλός, με μια όψη που προκαλούσε φόβο και αποστροφή. Είτε για μικρά παιδιά, είτε για τους μεγαλύτερους.
Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, το γεγονός ότι ο λόρδος Βύρωνας που τον γνώρισε από κοντά, έκανε λόγο στα γραπτά του για έναν άνθρωπο που έμοιαζε με δαίμονα που ξεπήδησε από την κόλαση. Όσο ψηλός ή άσχημος ή τρομακτικός κι αν ήταν, όμως, τη διαφορά σε ό,τι αφορά την ιστορία μας, την έκανε κάτι άλλο: Το γεγονός ότι δεν ήταν και πολύ έξυπνος. Για την ακρίβεια, ο θρύλος τον θέλει να ήταν τόσο κουτός, ας το πούμε έτσι, ώστε να μην μπορεί να καταλάβει ότι πολλοί Έλληνες τον ξεγελούσαν δίνοντάς του μπρούτζινες δεκάρες τις οποίες προηγουμένως είχαν γυαλίσει προκειμένου αυτές να μοιάζουν χρυσές.
Έτσι, από τη στιγμή που δεν τον έλεγες και τέρας ευφυίας, μάλλον δεν είχαν και τόση σημασία οι απειλές του ότι θα σπάσει το κεφάλι όποιου δεν τον πληρώσει, χτυπώντας τον με τον κόπανο που κρατούσε στα χέρια του κατά τη διάρκεια της εργασίας του. Συνδέοντας, επομένως, όλα τα χαρακτηριστικά τόσο του συγκεκριμένου Αλβανού όσο και της ιστορίας, η φράση δεν άργησε να βγει. Μια φράση, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους ελαφρόμυαλους. Και το «μπαγιατζής», προκύπτει από το «Βογιατζής», το επώνυμο του Αλβανού που βοήθησε, άθελά του, ώστε να βγει η φράση «τα μυαλά σου και μια λίρα και του μπογιατζή ο κόπανος», η οποία χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
exploringgreece.tv
